DEEL 2 — DE KAMER DIE OP SLOT ZAT
Raymond herstelde zich als eerste.
‘Niemand doet iets doms.’
Het was absurd.
Vier mensen hadden mij gedrogeerd en opgesloten en híj sprak alsof hij vergadering leidde.
Samuel stond op.
‘Ik ben weg.’
‘Nee,’ zei Raymond.
‘Jullie familieprobleem.’
‘Je bent onderdeel.’
Christopher liep naar mij.
‘Sabrina, laat me uitleggen.’
‘Blijf staan.’
‘Er komt politie. Denk even na wat dit betekent.’
‘Voor jullie?’
‘Voor iedereen.’
Daar was oude Christopher.
Niet:
ben je oké?
Niet:
het spijt me.
Wat betekent dit voor iedereen?
Ik schoof richting badkamerdeur.
Samuel blokkeerde niet.
Misschien omdat sirenes dichterbij kwamen.
Diane begon te huilen.
‘We wilden je niets aandoen.’
Ik keek naar mijn blouse.
‘Je stopte iets in mijn eten.’
‘Alleen om je te laten slapen.’
‘Dat is iets aandoen.’
Raymond:
‘Diane, zwijg.’
Ik lachte.
‘Nee, laat haar vooral praten.’
Christopher:
‘Sabrina, als politie hier binnenkomt, wordt dit veel groter.’
‘Dat is de bedoeling.’
‘Mijn vader heeft tweehonderd werknemers.’
‘Dan had hij misschien niet zijn schoondochter moeten verdoven.’
Raymond:
‘Je begrijpt het project niet.’
‘Ik begrijp toestemming.’
Samuel bewoog naar deur.
Toen klonk beneden een harde bel.
Stemmen.
Diane:
‘De beveiligingscamera.’
Christopher:
‘Uit.’
Raymond:
‘Doe niet open.’
Ik haalde mijn tweede telefoon uit de binnenzak van mijn vest dat op stoel hing.
Christopher keek alsof ik pistool trok.
‘Wat is dat?’
‘Mijn telefoon.’
Ik had Lotte al een bericht gestuurd zodra deur open ging.
BOVEN. LOGEERKAMER.
Ik belde 112.
‘Ik ben opgesloten in een slaapkamer in villa aan...’
Christopher pakte niet.
Goed.
‘Er zijn drie mannen en een vrouw bij mij. Ik vermoed dat ze iets in mijn eten hebben gedaan. Politie staat volgens mij beneden.’
Raymond:
‘Sabrina.’
De centralist hoorde.
‘Mevrouw, ga indien mogelijk naar afgesloten ruimte en wacht op politie.’
Ik stapte badkamer in.
Draaide binnenslot.
Christopher:
‘Open.’
‘Nee.’
‘Alsjeblieft.’
‘Ga weg.’
Beneden hoorde ik deur.
‘POLITIE.’
Raymond begon:
‘Iedereen kalm.’
Samuel vloekte.
Diane huilde harder.
Ik zat op badkamervloer en trilde zo heftig dat mijn tanden klapperden.
Niet omdat ik verdoofd was.
Adrenaline.
‘Mevrouw Van Leeuwen?’ riep een stem.
‘Politie. Kunt u reageren?’
‘Badkamer!’
Een paar minuten later stond een vrouwelijke agent voor me.
Ik weet nog haar naam.
Maaike.
‘Bent u gewond?’
‘Ik weet het niet.’
‘Kunt u lopen?’
‘Ja.’
‘Heeft iemand u aangeraakt?’
Die vraag.
Ik keek naar mijn blouse.
‘Vanavond nauwelijks. Eerdere keren weet ik het niet.’
Ze knikte zonder gezicht te veranderen.
‘We laten ambulance u onderzoeken.’
Ik liep gang in.
Christopher stond tegen muur.
Een agent naast hem.
Raymond beneden.
Samuel werd apart gehouden.
Diane zat op trap.
Ik keek naar mijn man.
‘Hoe vaak?’
Hij opende mond.
Niets.
‘Hoe vaak, Christopher?’
‘Niet hier.’
‘Vier?’
Hij sloot ogen.
Daar.
Ik liep voorbij.
De camera die ik als USB-oplader had neergezet bleef in stopcontact.
Maaike vroeg:
‘Is dit van u?’
‘Ja.’
‘Niet aanraken.’
Ik wees tas.
‘Recorder.’
‘Goed.’
Mijn kleine amateurplan werd ineens bewijs.
In ambulance belde ik Lotte.
Ze nam huilend op.
‘Ben je levend?’
‘Ja.’
‘Ik ga Christopher vermoorden.’
‘Niet doen.’
‘Dat was figuurlijk.’
‘Goed.’
‘Waar ga je heen?’
‘Ziekenhuis.’
‘Ik kom.’
‘Lotte.’
‘Geen discussie.’
Dit keer liet ik iemand helpen.






