DEEL 14 — NA DE ZONDAGEN
Ik verhuisde naar een appartement in Haarlem.
Niet ver van Lotte.
Waarom Haarlem?
Omdat ik Amsterdam zat was.
Wassenaar nog meer.
De eerste zondag van iedere maand voelde maandenlang vreemd.
Mijn lichaam wist datum.
Rond vijf uur werd ik onrustig.
Misselijk.
Zelfs als ik wist dat niemand mij uitnodigde.
Mijn therapeut zei:
‘Je lichaam heeft kalender.’
Ik vond dat een vreselijke zin.
Maar waar.
We maakten geen groot ritueel.
Eerste zondag kookte ik soep.
Lotte kwam.
‘Wil je dat ik proef?’
Ik keek haar scherp.
Ze bevroor.
‘O God, sorry.’
Toen begon ik te lachen.
Echt lachen.
‘Jij bent verschrikkelijk.’
‘Ik ga naar huis.’
‘Nee.’
We aten.
Tweede maand pizza.
Derde maand niks bijzonders.
Langzaam werd eerste zondag weer een dag.
Niet De Graaf-diner.
Ik kreeg promotie twee jaar later.
Niet uit medelijden.
Omdat ik goed werkte.
Hendrik zei:
‘Ik ga niet zeggen dat je sterker bent geworden door wat er is gebeurd.’
‘Dank.’
‘Ik haat dat soort speeches.’
‘Ik ook.’
‘Je was ervoor al goed.’
Dat was een cadeau.
Ik hoefde niet dankbaar te zijn voor trauma omdat het mij sterk maakte.
Ik was sterk genoeg geweest vóór hen.
Zij hadden alleen misbruik gemaakt van iets anders:
vertrouwen.
Diane stuurde één brief na haar veroordeling.
Ik las hem.
Daarna geen contact.
Raymond niet.
Samuel uiteraard niet.
Christopher schreef twee keer per jaar via advocaat.
Ik bewaarde brieven in map.
Niet lezen soms.
Op een dag, vier jaar later, las ik één.
Ik weet inmiddels dat “ik wilde je niet echt pijn doen” een zin is waarmee ik vooral mijn eigen beeld van mezelf probeerde te redden. Ik heb je pijn gedaan. Bewust, herhaaldelijk, en daarna heb ik je laten twijfelen aan jezelf.
Ik stopte.
Dat was voldoende.
Ik antwoordde niet.
Verantwoordelijkheid hoeft geen publiek.
Hij mocht hem dragen zonder mijn applaus.






