DEEL 8 — JULIAN WILDE VIJF JAAR IN VIJF WEKEN INHALEN
Bij vierde bezoek verscheen Julian met drie fietsen.
Geen gewone.
Miniatuur designfietsen die waarschijnlijk meer kostten dan mijn eerste auto.
Ik keek naar bestelbus.
‘Nee.’
Zijn gezicht viel.
‘Wat?’
‘We hadden afgesproken kleine dingen.’
‘Het zijn fietsen.’
‘Van vierduizend euro per stuk.’
‘Veiligste op markt.’
‘Nee.’
‘Eva.’
‘Geen discussie.’
Fiene zag roze fiets.
‘Die is van mij!’
Shit.
Julian glimlachte.
Niet arrogant.
Hoopvol.
Nog erger.
‘Zie je?’
Ik draaide me naar meisjes.
‘Papa—’
Het woord glipte eruit.
Alle vier bevroor.
Julian keek alsof hart stopte.
Ik herstelde.
‘Julian heeft iets meegenomen zonder het eerst met mij te bespreken.’
Mara:
‘Fietsen.’
‘Ja.’
‘Mogen we?’
‘Niet deze.’
Lotte keek teleurgesteld.
Julian zei:
‘Waarom straf je hen?’
Ik keek hem aan.
Daar was oude Julian.
‘Kom even mee.’
Dr. Jansen was niet aanwezig bij ieder bezoek meer, maar afspraken stonden.
Wij liepen gang in.
‘Je gebruikt geld.’
‘Ik koop fietsen.’
‘Je probeert gemiste tijd in spullen om te zetten.’
‘Dat is niet eerlijk.’
‘Je kent ze zes weken.’
‘Het zijn mijn kinderen.’
‘Je weet hun schoenmaten niet.’
Hij verstijfde.
‘Dat kan ik leren.’
‘Precies.’
‘Waarom mag ik niets geven?’
‘Een boek. IJs. Een normale fiets als er aanleiding is en we overleggen.’
‘Ik kan me betere veroorloven.’
‘Dat is niet criterium.’
Zijn gezicht werd rood.
‘Dus omdat ik rijk ben moet ik doen alsof ik dat niet ben?’
‘Nee. Omdat zij vier zijn hoef je je schuld niet in hun speelgoedkast te parkeren.’
Stilte.
Dat trof.
Hij keek naar fietsen.
‘Ik wilde dat ze blij waren me te zien.’
Daar.
Eerlijk.
‘Ze moeten blij kunnen zijn zonder daarvoor betaald te worden.’
Hij sloot ogen.
‘Wat moet ik doen met fietsen?’
‘Terug.’
‘Fiene gaat gillen.’
‘Waarschijnlijk.’
‘Ze gaat mij haten.’
‘Welkom bij ouderschap.’
Hij keek mij aan.
Toen begon hij te lachen.
Heel zacht.
‘Dat was gemeen.’
‘Waar.’
Wij gingen terug.
Julian hurkte.
‘Meiden, ik heb fout gemaakt.’
Fiene omklemde stuur.
‘Nee.’
‘Ik had mama eerst moeten vragen.’
‘Nee.’
‘Dus fietsen gaan weer mee.’
Fiene begon te huilen.
Hard.
‘IK WIL HEM!’
Julian keek panisch naar mij.
Ik deed niets.
Hij moest zelf.
‘Ik weet het.’
‘JIJ BENT STOMME PAPA!’
Daar was het woord.
Papa.
Als wapen.
Julian werd lijkbleek.
Toen zei hij:
‘Dat mag je vinden.’
Fiene huilde.
‘Ik kom volgende keer zonder fiets.’
‘NIET KOMEN!’
Hij slikte.
‘Oké.’
Ik zag hoe moeilijk dat was.
Tien minuten later vroeg zij of hij boek wilde voorlezen.
Kinderen.
Geen permanente vonnissen.
Op weg naar huis zei Mara:
‘Hij koopt veel.’
‘Ja.’
‘Waarom?’
‘Sommige mensen laten liefde zien met spullen.’
‘Jij koopt ook.’
‘Ja.’
‘Dus?’
Ik zuchtte.
‘Het verschil zit in waarom en hoeveel.’
Mara:
‘Dat snap ik niet.’
‘Ik soms ook niet.’
Die avond kreeg ik bericht van Julian.
Fietsen teruggebracht.
Daarna:
Ik heb hun maten gevraagd aan winkel niet aan jou. Dat was stom.
Ja.
Morgen parenting coach.
Ik fronste.
Dr. Jansen aangeraden?
Ja.
Goed.
Even later:
Ze noemde me papa.
Ik keek naar scherm.
Ze noemde je ook stom.
Ik neem eerste deel.
Ik moest lachen.
Tegen mijn wil.
Dat vond ik bijna erger.






