DEEL 13 — MIJN DOCHTERS ONTMOETTEN HUN OMA
Marianne kwam uiteindelijk naar Nederland.
Niet met kisten speelgoed.
Dat had Julian haar blijkbaar verboden.
Ze bracht drie kleine fotoboeken.
Eén per meisje.
Foto’s van Julian als kind.
Niet om te zeggen:
Kijk hoeveel jullie op hem lijken.
Hoewel dat onvermijdelijk was.
Mara keek naar foto van zevenjarige Julian.
‘Hij had mijn haar.’
Marianne begon te huilen.
‘Ja.’
Fiene:
‘Waarom huilen volwassenen altijd?’
Lotte:
‘Omdat ze oud zijn.’
Marianne lachte.
De ontmoeting ging beter dan ik vreesde.
Zij vroeg mij later alleen te spreken.
‘Eva, ik heb je vijf jaar geleden één keer gebeld.’
‘Weet ik.’
‘Waarom nam je niet op?’
‘Omdat ik dacht dat jij Julian’s kant zou kiezen.’
‘Waarschijnlijk had ik dat toen ook.’
Eerlijk.
‘Hij vertelde dat je zwanger was van iemand anders.’
‘Ik weet het.’
‘Ik geloofde hem.’
‘Logisch.’
‘Nee.’
Ze keek naar meisjes.
‘Niet zonder jou te horen.’
Ik knikte.
‘Wij hadden allemaal kansen elkaar meer vragen te stellen.’
‘Jij neemt ook schuld?’
‘Geen schuld voor zijn keuzes.’
Ik dacht.
‘Wel verantwoordelijkheid dat ik na geboorte muur bouwde. Begrijpelijke muur. Maar muur.’
‘Had je anders moeten doen?’
‘Ik weet het niet.’
Dat was eerlijk.
Marianne pakte mijn hand.
‘Ik ga je niet vragen hem te vergeven.’
‘Goed.’
‘Ik ga je ook niet vragen hem terug te nemen.’
‘Nog beter.’
Ze glimlachte.
‘Ik wil alleen oma zijn als meisjes dat willen.’
‘Dan doe zoals Julian heeft geleerd.’
‘Wat?’
‘Opdagen. Niet kopen.’
Ze keek beledigd.
‘Ik had drie ponies in Frankrijk in gedachten.’
Ik staarde.
Zij begon te lachen.
‘Grap.’
‘Dat hoop ik.’
Later ontdekte ik dat Fiene haar serieus had genomen en twee weken vroeg wanneer pony kwam.
Familie.






