DEEL 7 — DE EERSTE KEER DAT HIJ ZIJN DOCHTERS ONTMOETTE
Julian kwam twintig minuten te vroeg.
Dr. Jansen liet hem wachten.
Dat vond hij zichtbaar moeilijk.
Goed.
Wij arriveerden precies op tijd.
Meisjes wisten:
‘Meneer Julian is familie.’
Nog niet:
‘Dit is papa.’
Dat woord moest groeien.
Niet opgelegd.
Hij stond toen wij binnenkwamen.
Ik zag onmiddellijk hoe hard hij probeerde niet te huilen.
Lotte bleef achter mijn been.
Mara bekeek hem alsof ze sollicitatiegesprek afnam.
Fiene wees.
‘Jij bent vliegtuigman.’
Julian lachte nerveus.
‘Dat klopt.’
Fiene:
‘Heb je draak?’
Hij had drie boeken vast.
Hij keek naar mij.
Ik knikte.
Hij gaf Fiene boek.
Geen duur speelgoed.
Geen merk.
Een prentenboek over draak die bang was voor donker.
Fiene ging direct op grond zitten bladeren.
Mara kreeg boek over wolven.
Lotte planeten.
Julian bleef staan.
Mara vroeg:
‘Ben jij onze papa?’
Daar ging voorbereiding.
Kinderen wachten niet op volwassen timing.
Julian keek naar dr. Jansen.
Zij knikte.
Hij ging door knieën.
‘Ik ben jullie biologische vader.’
Lotte:
‘Wat is biologisch?’
Fiene zonder op te kijken:
‘Van buik.’
Mara:
‘Mama had ons in buik.’
‘Klopt,’ zei ik.
Julian glimlachte verdrietig.
‘Ik heb geholpen dat jullie in mama’s buik konden komen.’
Mara kneep ogen.
‘Hoe?’
‘Later,’ zei ik onmiddellijk.
Dr. Jansen moest lachen.
Julian ook.
Spanning brak vijf seconden.
Toen Lotte:
‘Waarom woon jij niet bij ons?’
‘Omdat mama en ik al lang niet meer getrouwd zijn.’
‘Waarom kende je ons niet?’
Zijn gezicht veranderde.
Daar was vraag.
Hij had beloofd geen excuses.
Geen complexe schuld.
‘Omdat ik een grote fout heb gemaakt.’
Mara:
‘Welke?’
‘Ik geloofde mama niet toen ze iets belangrijks vertelde.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik boos was.’
‘Dat is dom.’
Julian slikte.
‘Ja.’
Fiene keek op.
‘Mama zegt dat boos zijn mag.’
‘Dat klopt.’
‘Dus niet dom.’
Mara corrigeerde:
‘Boos zijn niet. Niet luisteren wel.’
Ik wilde dit kind inlijsten.
Julian knikte.
‘Dat bedoel ik.’
Lotte hield boek vast.
‘Waarom kwam je later niet?’
Hij keek naar mij.
Ik keek niet weg.
Dit was zijn antwoord.
‘Omdat ik bang was te ontdekken dat ik fout zat.’
Mara:
‘Dat is ook dom.’
‘Ja.’
Geen “maar”.
Goed.
Na tien minuten begon Fiene hem vragen over draak.
Na twintig minuten zat Julian op vloer.
Lotte wees planeet.
Mara bleef afstandelijk.
Na dertig minuten zei dr. Jansen:
‘We gaan afronden.’
Julian’s lichaam verstijfde.
Hij wilde meer.
Hij zei niets.
Goed.
Lotte vroeg:
‘Kom je nog een keer?’
Zijn ogen vulden.
‘Als jullie dat willen.’
Fiene:
‘Met ander drakenboek.’
‘Deal.’
Mara zei niets.
Bij deur draaide Julian zich om.
Niet naar kinderen.
Naar mij.
‘Dank je.’
Ik antwoordde niet.
In auto vroeg Lotte:
‘Is hij rijk?’
Ik schrok.
‘Waarom?’
‘Zijn horloge.’
Ik lachte.
‘Ja.’
Mara:
‘Rijker dan jij?’
‘Waarschijnlijk.’
Fiene:
‘Kan hij pony kopen?’
‘Geen pony.’
Drie proteststemmen.
Ik glimlachte.
Toen Mara stil:
‘Mama?’
‘Ja?’
‘Ben je bang dat hij ons meeneemt?’
Mijn hart stopte.
‘Nee.’
‘Echt?’
‘Echt.’
‘Waarom keek jij dan zo?’
Kinderen.
‘Omdat dit moeilijk voor mij is.’
‘Maar hij is onze papa.’
‘Biologisch, ja.’
‘En later?’
Ik keek in spiegel.
‘Dat bepalen tijd en wat hij doet.’
Niet geld.
Niet DNA.
Doet.
Mara knikte.
Dat leek zij te begrijpen.






