DEEL 12 — TERESA WILDE HAAR KLEINDOCHTER TERUG
Twee jaar lang zag Teresa Sofía nauwelijks.
Geen zelfstandig contact.
Enkele begeleide ontmoetingen nadat professionals dat passend vonden en Sofía zelf aangaf nieuwsgierig te zijn.
Eerste ontmoeting duurde veertig minuten.
Teresa huilde.
‘Mi niña.’
Sofía bleef dicht bij mij.
‘Oma.’
Teresa:
‘Ik heb je zo gemist.’
Sofía keek naar therapeut.
‘Mag ik iets vragen?’
‘Natuurlijk.’
‘Waarom sloeg je me?’
Teresa bevroor.
‘Oma was boos.’
‘Maar waarom riem?’
‘Omdat ik dacht dat je moest leren luisteren.’
‘Papa zegt dat slaan niet mag.’
Interessant.
Diego had dat inmiddels geleerd te zeggen.
‘Nee,’ zei Teresa. ‘Dat mag niet.’
‘Waarom deed je het?’
Tranen.
‘Omdat ik verkeerd was.’
Sofía keek lang.
‘Oké.’
Geen knuffel.
Geen vergeving.
Daarna:
‘Weet je nog mijn pop?’
Teresa glimlachte nerveus.
‘Ja.’
‘Ik heb haar nog.’
‘Mooi.’
‘Mateo heeft nu eigen pop.’
Ik keek.
‘Wat?’
Sofía:
‘Hij wilde ook één. Zijn mama kocht.’
Teresa’s gezicht.
Een jongetje met pop.
De wereld was niet ingestort.
Later vertelde Javier dat Mateo dol was op modeontwerp en tekenen.
Teresa had eerst gezegd:
‘Dat is voor meisjes.’
Javier had dit keer geantwoord:
‘Mam, hou op.’
Kleine verandering.
Te laat voor veel.
Niet waardeloos.






