DEEL 11 — HET HUIS
Ons huis moest worden verkocht.
Niet onmiddellijk.
Eerst tijdelijke regeling.
Ik bleef maanden bij Elise en later in een huurwoning.
Diego bleef in huis.
Waarom mocht híj blijven?
Praktisch.
Sofía wilde niet terug zolang Teresa daar ooit onverwacht kon binnenkomen.
Ik wilde geen gevecht over stenen terwijl wij financiën nog ontrafelden.
Na een jaar besloten we verkoop.
Marktwaarde inmiddels €1,02 miljoen.
Hypotheekrest ongeveer €540.000.
Na kosten bleef overwaarde.
Mijn gedocumenteerde voorhuwelijkse/inbrengvordering van €180.000 werd volgens huwelijkse voorwaarden/verdeling eerst verwerkt. Rest verdeeld volgens afspraken.
Diego zei:
‘Je pakt alles.’
Ik keek.
‘Nee.’
Hij hield netto bedrag.
Niet niets.
Hij verloor niet huis omdat ik machtiger was.
Wij verkochten gezamenlijk omdat huwelijk eindigde.
Ik kocht daarna geen villa.
Een hoekwoning in Haarlem.
Tuin.
Drie slaapkamers.
Sofía koos paarse muur.
Ik wilde beige.
Zij won.
Toen schilder klaar was, zei ze:
‘Mama, dit is echt mijn kamer?’
‘Ja.’
‘Kan oma hem afpakken?’
Mijn hart.
‘Nee.’
‘En papa?’
‘Nee.’
‘En Mateo?’
‘Nee.’
‘Zelfs als hij jongen is?’
Ik ging zitten.
‘Vooral dan niet.’
Ze lachte.
‘Dat slaat nergens op.’
‘Klopt.’
‘Oma zei dat jongens later beslissen.’
‘Oma had ongelijk.’
‘Ook oude mensen kunnen ongelijk?’
‘Heel vaak.’
Ze vond dat hilarisch.






