DEEL 4 — SANNE KWAM NAAR MIJN HUIS
Ze stond de volgende ochtend voor mijn deur.
Zonder afspraak.
Zwarte jas.
Geen make-up.
‘Waar is hij?’
Mijn hart sloeg.
‘Wie?’
‘Dat jongetje.’
Dus zij wist.
‘Waarom?’
‘Arthur, doe niet alsof.’
‘Hoe weet je van Milan?’
Haar gezicht veranderde.
‘Hij stond op Jaspers begrafenis.’
‘Er waren tweehonderd mensen.’
‘Ik zag hem met jou.’
‘Dat beantwoordt niets.’
Ze kwam dichter.
‘Victor zei dat er geruchten waren over een kind.’
Daar.
‘Sinds wanneer?’
‘Na begrafenis.’
‘Van wie?’
‘Ik weet het niet.’
‘Sanne.’
Ze barstte.
‘Ik weet niet wie ik nog vertrouw!’
Ik liet haar binnen.
Milan was bij Els.
Goed.
Wij zaten.
‘Is hij Jaspers zoon?’
Ik zei niets.
Zij begon te huilen.
‘Dus ja.’
‘Er loopt procedure.’
‘Heeft Jasper het geweten?’
‘Nee.’
Dat raakte haar.
Echt.
‘God.’
Ze legde hand voor mond.
‘Hij wilde altijd kinderen.’
Ik keek.
Dat wist ik.
Jasper en Sanne hadden vijf jaar geprobeerd.
Twee IVF-trajecten.
Eén miskraam.
Toen gestopt.
Sanne had tegen mij gezegd:
‘Wij zijn ook zonder kinderen een gezin.’
Nu was er kind.
Niet van haar.
‘Hoe lang wist Noor?’
‘Sinds zwangerschap.’
‘Dus ze heeft hem negen jaar verborgen.’
Woede.
‘Ja.’
‘En nu ineens na zijn dood—’
‘Zij werd aangereden.’
Sanne stopte.
‘Wat?’
Ik keek haar scherp.
‘Wist je dat niet?’
‘Nee.’
Haar reactie leek echt.
‘Wanneer?’
‘Twee dagen vóór begrafenis.’
‘God.’
Ze stond op.
‘Is Milan in gevaar?’
‘Waarom vraag je dat?’
‘Omdat Victor—’
Ze stopte.
‘Wat heeft Victor gezegd?’
‘Dat we voorzichtig moesten zijn met “eventuele erfgenamen”.’
Mijn hart bonsde.
‘Exacte woorden.’
‘Hij zei: “Als dat verhaal over een kind waar is, krijgen we gedoe met trust. Laat advocaten eerst uitzoeken wat geldig is.”’
‘Wanneer?’
‘De avond na begrafenis.’
Dus Victor wist heel snel.
‘Hoe wist hij?’
‘Geen idee.’
‘Sanne, je broer zat in vergadering met Jasper over miljoenen aan verdachte transacties.’
Ze werd wit.
‘Wat?’
‘Jasper had een opname.’
‘Nee.’
‘Jawel.’
‘Victor zei dat Jasper overspannen was.’
‘Wanneer?’
‘Een week voor ongeluk.’
Daar was patroon.
‘Wat zei hij?’
‘Dat Jasper overal fraude zag. Dat hij papa’s oude truststructuren niet begreep.’
‘Jouw vader profiteerde mogelijk van Halcyon.’
Ze schudde hoofd.
‘Papa was drie jaar dood.’
‘Trust niet.’
Sanne stond.
‘Ik wil advocaat.’
‘Dat lijkt me verstandig.’
‘Denk jij dat ik iets met Jasper’s dood te maken heb?’
Ik keek haar.
Eerlijk.
‘Ik weet het niet.’
Ze sloeg mij.
Niet hard.
Open hand.
Mijn hoofd draaide.
Direct daarna keek ze geschokt naar haar eigen hand.
‘God…’
‘Ga weg.’
‘Arthur, ik—’
‘Nu.’
Ze huilde.
‘Ik hield van hem.’
‘Dat sluit niets uit.’
‘Je bent ziek.’
‘Misschien.’
‘Ik heb mijn man begraven en nu vertel jij dat hij kind had en mijn broer verdachte is en jij kijkt naar mij alsof ik hem heb vermoord.’
‘Ik kijk naar feiten die ik niet begrijp.’
Ze stond bij deur.
‘Dan begrijp dit: ik wist niets van Milan. Niets van tas. Niets van Noor haar ongeluk.’
Ze pakte klink.
‘Maar ik wist wel dat Jasper ruzie had met Victor.’
Ik keek.
‘Waarom zei je dat niet?’
‘Omdat Victor mijn broer is.’
Daar was families gif.
‘En nu?’
Ze huilde.
‘Nu weet ik niet of dat nog genoeg reden is.’
Ze vertrok.
Ik raakte wang.
Geen woede.
Alleen uitputting.
Tien minuten later belde ik rechercheur.
‘Sanne wist dat Victor en Jasper ruzie hadden.’
‘Dank.’
‘En Victor kende mogelijk Milan.’
‘Hoe?’
‘Dat moet u hem vragen.’
Stilte.
‘Dat waren we al van plan.’






