DEEL 11 — IK BIED SANNE MIJN EXCUSES AAN
Ze liet me twintig minuten wachten.
Terecht.
Toen kwam zij woonkamer in.
‘Wat wil je?’
‘Excuses.’
Ze lachte kort.
‘Van Arthur van der Meer?’
‘Maak het niet historisch.’
‘Te laat.’
Ik ging zitten.
‘Ik dacht dat jij mogelijk iets met Jasper’s dood te maken had.’
‘Dat wist ik.’
‘Ik behandelde je alsof dat aannemelijker was omdat jij financieel voordeel had.’
‘Ja.’
‘Dat was fout.’
Ze keek me.
‘Was het?’
‘Ja.’
‘Ik heb je geslagen.’
‘Dat was ook fout.’
‘Goed.’
Stilte.
‘Arthur, ik wist dat Victor rare dingen deed.’
‘Hoeveel?’
‘Dat hij leveranciers beschermde. Dat Jasper vragen stelde. Ik wist niet fraude.’
‘Waarom zei je niets?’
‘Omdat hij mijn broer was.’
‘En?’
‘Omdat ik bang was Jasper hem zou ontslaan.’
Ze keek weg.
‘Dat is mijn schuld.’
‘Niet zijn dood.’
‘Nee.’
‘Maar het maakte Victor sterker.’
‘Ja.’
Geen verontschuldiging als spons.
Wel aandeel.
‘Waarom huilde je zo vreemd op begrafenis?’ vroeg ik.
Ze keek me vernietigend aan.
‘Serieus?’
‘Ik moet het weten.’
‘Omdat ik kalmeringsmedicatie had genomen.’
Ik voelde me idioot.
‘Mijn huisarts gaf iets omdat ik drie nachten niet sliep.’
‘Dus mijn “instinct”…’
‘Was rouwende oude man die alles verdacht vond.’
‘Ik ben 64.’
‘Oud genoeg.’
Ik lachte onverwacht.
Zij ook even.
Daarna:
‘Kun je me ooit vergeven dat Jasper niet wist van ruzie?’
‘Dat is niet aan mij.’
‘Wie dan?’
‘Jasper.’
Stilte.
‘En die is dood.’
‘Ja.’
Sommige schuld krijgt geen nette afsluiting.
‘Sanne, ik wil dat je in Milan’s leven kunt zijn als Noor en hij dat willen.’
Ze keek verbaasd.
‘Waarom?’
‘Omdat jij negen jaar met Jasper deelde die Milan nooit had.’
‘Ik heb foto’s.’
‘Meer dan foto’s.’
Ze huilde.
‘Ik kan hem vertellen dat Jasper snurkte.’
‘Dat lijkt cruciaal.’
‘Dat hij doodsbang was voor wespen.’
‘Ook.’
‘Dat hij ieder jaar op 4 mei huilde.’
Ik slikte.
‘Dat wist ik niet.’
‘Zie je?’
Wij hadden allebei delen van Jasper.
Geen van ons heel.
Misschien kon Milan door ons samen meer van vader krijgen.
Niet bedrijf.
Mens.
Sanne ontmoette hem een maand later.
Openbaar park.
Noor erbij.
Geen druk.
Milan vroeg:
‘Was papa goed in voetbal?’
Sanne:
‘Verschrikkelijk.’
Ik riep:
‘Dat is niet waar.’
Zij keek.
‘Arthur, hij struikelde over eigen voeten.’
‘Hij scoorde ooit drie keer.’
‘Hij was negen.’
Milan lachte.
‘Dus ik ben beter.’
Daar was familie.
Niet netjes.
Wel levend.






