DEEL 9 — DE UITSLAG VAN TOXICOLOGIE
Definitieve toxicologie duurde weken.
Niet omdat laboratorium traag was.
Omdat interpretatie lastig is.
Stoffen veranderen na overlijden.
Medicatie tijdens reanimatie.
Ziekenhuisbehandeling.
Concentraties.
Alles moet uit elkaar.
Uiteindelijk kwam forensisch conclusie.
Bertha had vóór ambulancecontact een niet voorgeschreven kalmerend middel in haar bloed.
Daarnaast een hartwerkzame stof die niet voorkwam in ambulance- of ziekenhuisregistratie en waarvoor zij geen recept had.
De combinatie kon bewustzijn verminderen en hartritmestoornissen bevorderen.
Maar patholoog schreef zorgvuldig:
Toxicologische bevindingen zijn compatibel met een relevante bijdrage aan het overlijden, in combinatie met andere omstandigheden.
Niet:
dit middel heeft haar vermoord.
Dat is wetenschap.
Voorzichtig.
Daarnaast bleek Bertha tekenen te hebben van druk en kneuzing aan halsweefsel, onvoldoende om verstikking als enige doodsoorzaak vast te stellen, maar wél passend bij geweld kort vóór overlijden.
Doodsoorzaak werd uiteindelijk geformuleerd als:
fatale hartritmestoornis en circulatoire collaps in context van niet-therapeutische blootstelling aan middelen en fysiek geweld.
Toen ik het las, voelde ik niets.
Dat klinkt onmenselijk.
Maar lichaam kan maar zoveel.
Mijn dochter was niet “zomaar” gestorven.
Dat wilde ik weten.
Nu wist ik het.
En wenste ik dat ik het niet wist.
Nadine zat bij me.
“Openbaar Ministerie gaat uit van opzettelijke betrokkenheid.”
“Moord?”
“Dat wordt juridisch beoordeeld. Voor moord moet voorbedachte raad bewezen worden. Doodslag is andere kwalificatie.”
“Hij heeft maanden verhaal opgebouwd.”
“Dat is relevant.”
“Hij had medicijnen.”
“Relevant.”
“Hij wilde crematie.”
“Relevant.”
“Hij vroeg naar verzekering.”
“Relevant.”
Ik sloeg hand op tafel.
“Wat ontbreekt?”
“Een rechter.”
Ik keek.
Ze bleef rustig.
“Helena, bewijs is sterk. Maar ik ga u geen veroordeling beloven.”
Ik ademde.
“Goed.”
“Waarom goed?”
“Omdat ik niet wil dat iemand doet wat Christopher deed.”
“Wat?”
“Een uitkomst als vaststaand behandelen voordat proces er is.”
Ze knikte.
Een week later werd voorlopige hechtenis verlengd.
Christopher's advocaat bracht persverklaring:
De heer Van Aelst ontkent iedere betrokkenheid bij het overlijden van zijn echtgenote. Hij wijst erop dat mevrouw Van Aelst gezondheidsklachten had en dat de aangetroffen stoffen ook via eigen handelen in haar lichaam kunnen zijn gekomen.
Ik las één keer.
Niet opnieuw.
Maar Veronica hoorde iets op school.
Een ouder had gepraat.
Kinderen praten.
Ze kwam thuis.
“Oma?”
“Ja?”
“Zegt papa dat mama zichzelf heeft doodgemaakt?”
Mijn hart brak.
“Wie zei dat?”
“Lotte uit mijn klas.”
Geen advocaat-Lotte. Child.
Ik ging naast haar zitten.
“Luister.”
“De politie onderzoekt hoe mama is gestorven.”
“Maar papa?”
“Papa zegt dat hij haar geen kwaad heeft gedaan.”
“En jij?”
Daar was moeilijke.
“Ik geloof dat mama bang was en dat er dingen gebeurd zijn die niet mochten.”
“Denk je dat papa haar doodmaakte?”
Ik keek naar zevenjarige.
“Dat is een vraag waar grote mensen met heel veel bewijs over moeten beslissen.”
“Maar jij bent groot.”
“Niet die grote.”
Ze huilde.
“Mag ik nog van papa houden?”
De vraag sloeg lucht uit mij.
Ik trok haar tegen me.
“Ja.”
“Ook als hij iets ergs heeft gedaan?”
“Ja.”
“Wordt mama dan boos?”
Mijn ogen.
“Nee, lieverd.”
“Hoe weet je?”
Ik wist niet.
“Een kind hoeft niet te stoppen met houden van een ouder om te erkennen dat een ouder iets verkeerds heeft gedaan.”
Ze snikte.
“Maar ik ben boos.”
“Dat mag ook.”
“En ik mis hem.”
“Dat mag tegelijk.”
Kinderen kunnen tegenstrijdigheden beter dragen dan volwassenen zodra wij ophouden te eisen dat ze kiezen.
Ik zou Christopher misschien ooit haten.
Veronica hoefde mijn haat niet te erven.






