DEEL 4 — DE SECTIE
Sectie vond plaats onder leiding van een forensisch patholoog.
Ik ging niet.
Dat kon ik niet.
De gedachte dat iemand Bertha opendeed, terwijl ik vier dagen eerder had gevochten om juist dát mogelijk te maken, was ondraaglijk.
Maar ik wilde het.
Dat is moederschap soms.
Twee tegenstrijdige dingen tegelijk.
De voorlopige bevindingen kwamen na drie dagen.
Nadine en dr. Van Loon kwamen samen.
Dat maakte me bang.
“Zeg het.”
Dr. Van Loon:
“Er zijn bevindingen die het oorspronkelijke oordeel van een ongecompliceerd natuurlijk overlijden niet ondersteunen.”
Mijn handen werden koud.
“Welke?”
“De blauwe plekken die u zag.”
Hij legde voorzichtig uit.
Een deel van de verkleuring op borst kon door reanimatie zijn ontstaan.
Ribfracturen ook.
Normaal na intensieve reanimatie.
Maar daarnaast waren er kneuzingen aan bovenarmen, schouder en zijkant van hals die niet goed pasten bij de beschreven medische hulp.
“Wurging?”
vroeg ik.
“Dat kunnen we niet zo stellen.”
“Waarom niet?”
“Letsel rond hals kent meerdere oorzaken. We bekijken weefsel, bloedingen, patroon en context.”
Ik knikte.
“Meer?”
Dr. Van Loon keek naar Nadine.
“Toxicologie is nog niet definitief.”
“Maar?”
“Er zijn aanwijzingen voor stoffen die niet in haar medicatieoverzicht staan.”
Mijn hart begon te bonzen.
“Wat?”
“Een kalmerend middel en een hartwerkzame stof.”
Geen namen.
Niet nodig.
“Kan dat hartstilstand veroorzaken?”
“Afhankelijk van omstandigheden kunnen bepaalde stoffen het hartritme en bewustzijn beïnvloeden. We moeten concentraties, metabolisme en combinatie beoordelen.”
“Kan het ziekenhuis het gegeven hebben?”
“Dat wordt vergeleken met ambulance- en ziekenhuisregistratie.”
“Dus nog niet.”
“Correct.”
Ik haatte correct.
“Wat is voorlopige doodsoorzaak?”
“Nog niet definitief.”
“Wat denkt u?”
Hij keek mij rustig aan.
“Dat nader onderzoek noodzakelijk is.”
Dat was alles wat hij mocht zeggen.
Later bleek meer.
Christopher had 112 gebeld om 22.11 uur.
Volgens hem vond hij Bertha om 22.06 bewusteloos naast bed.
Hij begon reanimatie.
Ambulance arriveerde 22.19.
Maar Bertha's smartwatch gaf andere informatie.
Vanaf 21.43 uur was haar hartslag plotseling sterk afwijkend.
Om 21.49 registreerde horloge een val.
Daarna nauwelijks beweging.
Om 21.54 hield betrouwbare hartregistratie vrijwel op.
Waarom belde Christopher pas zeventien minuten later?
Hij zei:
“Ik was onder douche.”
Maar slimme thermostaat en badkamerlampregistratie lieten zien dat badkamerlicht om 21.33 uitging en daarna niet meer aan.
Geen hard bewijs dat hij loog over douchen?
Wel vreemd.
Nog vreemder:
zijn telefoon.
Om 21.58 belde hij zijn zakenpartner Vincent Hale.
Gesprek:
vier minuten.
Om 22.03 belde hij zijn advocaat.
Twee minuten.
Daarna pas 112.
Toen Nadine dat vertelde, voelde ik gal.
“Wat zei hij tegen advocaat?”
“Beroepsgeheim is onderwerp van juridische discussie. We beschikken niet over inhoud.”
“En Vincent?”
“Hij zegt dat Christopher belde omdat Bertha zich niet goed voelde en hij panikeerde.”
“Vier minuten paniek vóór ambulance?”
“Nogmaals: wij onderzoeken.”
Ik stond op.
“Helena.”
“Wat?”
“Ga niet naar hem toe.”
Ik lachte bitter.
“U kent mij blijkbaar.”
“Uw dochter ook.”
Die zin stopte me.
Bertha had letterlijk op kaart gezegd dat ik niet onmiddellijk moest confronteren.
Ik ging zitten.
“Goed.”
Nadine vervolgde:
“Er is nog iets.”
Natuurlijk.
Bertha had een app op haar telefoon waarmee ze audio automatisch naar cloudmap stuurde wanneer ze thuis een specifieke snelkoppeling activeerde.
Op avond van overlijden was om 21.38 een opname gestart.
Niet hele kamer helder.
Telefoon lag waarschijnlijk in kledingkast.
Maar stemmen.
Bertha.
Christopher.
Ik kon hem nog niet horen.
“Waarom?”
“Onderzoek.”
“Is het erg?”
Nadine keek.
“Ja.”
Daar wist ik genoeg.






