DEEL 13 — WAT ER MET HET GELD GEBEURDE
Na strafzaak volgde financiële rommel.
Altijd.
Van Aelst Capital ging niet onmiddellijk failliet.
Maar Havenpoort moest worden geherstructureerd.
Bank trok oude garantie terug nadat vervalsing was vastgesteld.
Vincent en andere bestuurders moesten financieel onderzoek doorstaan.
Een deel van project werd verkocht.
Investeerders verloren geld.
Sommige vorderingen werden geschikt.
Christopher's persoonlijke belangen werden deels gebruikt voor schade en schulden.
De overlijdensrisicoverzekering keerde niet aan hem uit.
Na strafrechtelijke uitkomst wees verzekeraar aanspraak af volgens voorwaarden.
Bertha's nalatenschap ging volgens haar laatste testament grotendeels naar Veronica onder bewind.
Niet naar mij.
Goed.
Ik wilde geen euro.
Het appartement in Amsterdam werd verkocht.
Haar belang in De Wit Diagnostiek bleef in familieholding voor Veronica.
De villa waar Bertha stierf?
Daar wilde niemand wonen.
Ik zeker niet.
Veronica niet.
“Ruikt naar papa,” zei ze.
Niet mama.
Dat zei genoeg.
Hij werd verkocht.
Ik kocht kleiner huis in Leiden.
Drie slaapkamers.
Tuin.
Veronica koos kamer aan achterkant.
Gele muur.
Geen prinsessen.
“Dat is voor baby's.”
Ze was acht en streng.
Ik werd haar pleegvoogd? In NL maybe guardian arrangement. Since father incarcerated but retains parental authority can be suspended/terminated. Let's say via kinderrechter later gezag beëindigd and voogdij assigned to certified guardian with placement with Helena? But for emotional simplicity, after procedures, Helena becomes voogd. Legal details: Na strafzaak verzocht Raad voor de Kinderbescherming om beëindiging van Christophers gezag wegens langdurige onbeschikbaarheid en ernstige bedreiging ontwikkeling; court appointed Helena as guardian after assessment. Good.
Dat proces duurde.
Gesprekken.
Huisbezoeken.
Financiële checks.
Veronica moest ook haar mening geven passend bij leeftijd.
Geen rechter zei:
“U bent oma, dus hier is kind.”
Goed.
Kinderen zijn geen nalatenschap.
Toen beslissing kwam, zat ik met advocaat.
“U wordt belast met voogdij.”
Ik begon te huilen.
Niet van overwinning.
Verantwoordelijkheid.
Ik was drieënzestig.
Veronica acht.
Rekensom was duidelijk.
Als zij achttien was, zou ik drieënzeventig zijn.
Als zij dertig was, vijfentachtig.
Ik dacht:
Blijf leven.
Dat is nieuwe angst van grootouder die weer ouder wordt.
Ik stopte met nachtdiensten — ik werkte al nauwelijks meer — en ging volledig met pensioen.
Niet om Bertha te vervangen.
Dat kon niet.
Veronica had moeder.
Dood.
Je vervangt geen dode ouder met nieuwe functie.
Ik was oma.
En voogd.
Beide.
Op moederdag maakte school knutsel.
Veronica kwam thuis met twee kaarten.
Eén:
VOOR MAMA
Ze legde hem bij foto van Bertha.
Andere:
VOOR OMA DIE OOK VEEL DOET
Ik lachte zo hard.
“Romantisch.”
Ze haalde schouders.
“Het is waar.”
Dat was genoeg.






