DEEL 12 — DE EERSTE VERJAARDAG WAAROP NIEMAND HOEFDE TE WINNEN
Mia werd vijf.
Wij twijfelden over familiefeest.
Zij besliste.
“Sophie moet komen.”
“Wie nog?”
“Oma.”
“Oké.”
“Tante Anja.”
“Ja.”
“Niet tante Vanessa.”
Geen drama.
“Goed.”
Erik bracht Sophie.
Vanessa respecteerde grens.
Ze stuurde via Erik een kaart.
Niet rechtstreeks.
Op kaart:
Lieve Mia,
gefeliciteerd met je vijfde verjaardag.
Ik hoop dat je een fijne dag hebt.
Vanessa.
Geen “tante”.
Geen excuses opnieuw.
Geen vraag om reactie.
Goed.
Sophie droeg roze.
Mia blauw.
Halverwege feest trok Sophie een geel vest aan omdat koud.
Niemand keek.
Dat was vooruitgang.
Mam kwam met cadeau.
Maar vroeg vooraf wat passend was.
Een boek.
Mia opende.
“Dank je.”
Geen vergelijking.
Geen:
Sophie had dit boek eerder.
Geen:
Mia leest al moeilijkere.
Gewoon dank.
Ik merkte hoe gespannen ik bij ieder compliment werd.
Toen tante Anja zei:
“Mia, wat kun jij mooi kleuren,”
keek ik automatisch naar Judith.
Zij zei niets.
Sophie zei:
“Ik kan ook mooi kleuren.”
Mijn lichaam verstijfde.
Toen Mia:
“Ja, jij kan paarden.”
Sophie:
“En jij katten.”
Klaar.
Kinderen kunnen verschil naast elkaar laten bestaan zolang volwassenen er geen ladder van maken.
Later zat mam naast mij.
“Je wachtte op mij.”
“Wat?”
“Toen Anja haar compliment gaf.”
Ik keek.
“Misschien.”
“Ik voelde het.”
“Sorry.”
“Waarom sorry?”
“Oud systeem.”
Ze knikte.
“Dat heb ik gebouwd.”
“Deels.”
“Vanessa ook.”
“Ja.”
“Jij hebt het getolereerd.”
Ik keek scherp.
Ze hief hand.
“Niet als schuld.”
“Wat dan?”
“Wij moeten allemaal precies blijven.”
Ik glimlachte.
“Therapie staat je goed.”
“Vreselijk duur.”
“Jij betaalt.”
Ze lachte.
Dat soort grap kon weer.
Niet omdat vergeten.
Omdat waarheid niet meer ontkend werd.






