DEEL 11 — MIJN MOEDER BOOD MIA GEEN CADEAU AAN
Negen maanden na incident vroeg Mia zelf:
“Kan oma komen?”
Ik keek op.
“Welke oma?”
“Jouw mama.”
Dat zei genoeg.
Judith was niet vanzelfsprekend “oma” in haar hoofd op dat moment.
“Waarom?”
“Ik wil haar iets vragen.”
“Wat?”
“Zeg ik niet.”
Ik overlegde met therapeut die Mia inmiddels enkele keren had gezien.
Geen bezwaar als Mia wilde, met veilige setting, korte duur en mij erbij.
Ik belde mama.
“Zaterdag een halfuur.”
Ze begon te huilen.
“Dank.”
“Geen cadeaus.”
Stilte.
“Geen?”
“Geen jurken.”
“Geen speelgoed.”
“Geen snoepzak.”
“Kom alleen.”
Ze lachte nerveus.
“Dat is moeilijk.”
“Daarom.”
Ze kwam.
Handen leeg.
Dat alleen was bijna ontroerend.
Mia zat aan tafel.
Blauwe jurk.
Bewust?
Ik vroeg niet.
Mama zag.
Haar ogen vulden.
Ze zei niets over jurk.
Goed.
“Mia.”
“Ja?”
“Mag ik zitten?”
“Ja.”
Ze ging.
Mia vroeg:
“Waarom zei jij dat ik andere kleren moest?”
Mijn moeder slikte.
“Omdat ik fout dacht.”
“Wat dacht je?”
“Dat jij iets kleins kon veranderen zodat tante Vanessa niet boos werd.”
“Waarom moest ik dat doen?”
Judith begon te huilen.
“Dat had je niet moeten doen.”
“Maar waarom zei jij het?”
Geen ontsnappen.
Omdat vierjarigen vraag herhalen tot volwassenen stoppen met mooie woorden.
“Omdat ik gewend was altijd te zorgen dat Vanessa niet boos of verdrietig werd.”
Mia:
“Waarom?”
“Dat begon toen zij klein was.”
“Is zij nu klein?”
Mijn moeder lachte door tranen.
“Nee.”
“Dan hoeft dat toch niet.”
Ik moest wegkijken.
Judith:
“Nee.”
Mia:
“En toen saus op mij kwam, zei jij dat het mijn schuld was.”
Mijn moeder huilde harder.
“Ja.”
“Was het mijn schuld?”
“Nee.”
“Mama zegt ook nee.”
“Je mama heeft gelijk.”
Mia dacht.
“Goed.”
Daar.
Dat woord.
Ze pakte een stift.
Begon tekenen.
Gesprek leek klaar.
Mijn moeder keek naar mij.
Ik haalde schouders.
Kinderen geven geen slotrede.
Na twintig minuten vroeg Mia:
“Oma, wil je kleurplaat?”
Judith keek naar mij.
Ik knikte.
Ze kleurden.
Geen cadeau.
Geen knuffel geëist.
Bij vertrek vroeg mama:
“Mag ik haar knuffelen?”
Ik keek naar Mia.
Mia:
“Een kleine.”
Judith hurkte.
Kleine knuffel.
Toen ging ze.
In auto belde ze mij later niet.
Geen verzoek om geruststelling.
Ook groei.






