DEEL 10 — MIA WILDE HAAR BLAUWE JURK TERUG
De originele jurk lag maanden in een afgesloten bewijszak.
Niet bij ons thuis eerst.
Daarna kwam hij terug.
Beschadigd.
Verkleurd.
Een deel van stof weggeknipt voor medische behandeling.
Ik stopte hem in kast.
Niet zichtbaar.
Een halfjaar na incident vroeg Mia:
“Waar is mijn blauwe jurk?”
Mijn lichaam verstijfde.
“Waarom?”
“Ik wil kijken.”
“Zeker?”
“Ja.”
Ik haalde hem.
Legde op bed.
Mia raakte stof aan.
“Hij is lelijk.”
Ik lachte onverwacht.
“Een beetje.”
“Was hij eerst mooi.”
“Ja.”
“Kan hij gemaakt?”
Ik dacht.
“Niet echt zoals hij was.”
Ze keek.
“Kan ik nieuwe dezelfde?”
Mijn hart.
“Als jij wilt.”
“Precies dezelfde?”
“Waarschijnlijk niet exact.”
“Bijna.”
“Ja.”
Ze keek naar mij.
“Wordt tante Vanessa dan boos?”
Daar.
“Dat is niet jouw verantwoordelijkheid.”
“Ik weet.”
Ze zei het alsof ze les herhaalde.
“Maar wordt ze?”
Ik koos eerlijkheid.
“Ik weet niet hoe Vanessa zich zal voelen.”
“Maar?”
“Jij hoeft kleding niet te kiezen op basis van haar gevoelens.”
Mia dacht.
“Dan wil ik blauw.”
Wij gingen samen winkel.
Niet therapie-oefening.
Gewoon winkelen.
Ze koos geen bloemetjes.
Een effen lichtblauwe jurk met zakken.
“Deze.”
“Waarom?”
“Er kunnen stenen in.”
Kinderen.
Ik lachte.
We kochten hem.
Thuis draaide ze voor spiegel.
Niet angstig.
Toen:
“Foto naar Sophie?”
Mijn eerste reflex:
nee, wat als Vanessa ziet.
Ik stopte.
“Wil jij?”
“Ja.”
We stuurden via Erik.
Sophie antwoordde met foto van een paarse trui.
Mooi.
Dat was alles.
Geen vergelijking.
Geen wedstrijd.
Mia rende verder spelen.
Ik zat op bed en huilde een minuut.
Niet omdat jurk.
Omdat blauw weer gewoon kleur werd.






