DEEL 8 — DAAN VOND EEN APPARTEMENT DAT HIJ ‘TE KLEIN’ VOND
Twee slaapkamers.
72 vierkante meter.
Balkon.
Utrecht Overvecht.
€1.475 kale huur.
Daan keek foto.
‘Klein.’
Ik keek.
‘Je bent één persoon.’
‘Misschien komt Sanne terug.’
‘Dan twee.’
‘Geen garage.’
‘Drama.’
Hij gaf me blik.
‘Je hoeft niet sarcastisch.’
‘Klopt.’
We bekeken woning.
Ik ging mee op zijn verzoek.
Niet om huur te betalen.
De makelaar vroeg inkomensstukken.
Daan regelde.
Geen mama.
Na bezichtiging:
‘Wat denk je?’
‘Wat denk jij?’
Hij zuchtte.
‘Ik vroeg jou.’
‘Wil je mijn mening of toestemming?’
Hij keek.
‘Mening.’
‘Prima woning.’
‘Buurt?’
‘Goed verbonden. Niet hip.’
‘Je haat hip.’
‘Waar.’
‘Ik kan het betalen.’
‘Dan?’
Hij keek woonkamer.
‘Ik had gedacht dat mijn eerste echte huis mooier zou zijn.’
Daar zit veel volwassen verdriet.
Verwachting versus werkelijkheid.
‘Je eerste echte huis hoeft niet je laatste.’
Hij knikte.
‘Ik heb zoveel tijd verspild.’
‘Acht maanden.’
‘Meer.’
Ik keek.
‘Wat bedoel je?’
‘Ik heb drie jaar gewacht met sparen omdat ik dacht dat ik later toch iets van jou kreeg.’
Mijn hart trok.
‘Wie gaf dat idee?’
‘Niemand één keer.’
Hij zuchtte.
‘Pap zei vroeger vaak: “dit is later allemaal voor jou”.’
Anton.
Mijn overleden man.
Daar was bron.
Anton bedoelde waarschijnlijk liefdevol.
Ons enige kind.
Maar zinnetje was zaad.
Dit is later van jou.
Daan was dat gaan horen als:
dit is in principe al van jou, alleen moeder woont er nog.
Ik voelde schuld.
Niet volledige.
Maar stukje.
‘Ik heb dat ook laten staan.’
‘Wat?’
‘Ik heb nooit gecorrigeerd wanneer pap dat zei.’
Daan keek.
‘Dus?’
‘Dus ik snap beter hoe verwachting ontstond.’
Hij werd hoopvol? No.
‘Maar huis blijft van mij.’
Hij zuchtte.
‘Ja, mam.’
‘Goed.’
Hij tekende huurcontract.
Zelf.
Borg.
Zelf.
Eerste maand.
Zelf.
Ik kocht één ding voor housewarming.
Waterkoker.
€39.
Hij keek.
‘Serieus?’
‘Wat?’
‘Geen bank?’
‘Je hebt bank.’
‘Geen televisie?’
‘Je hebt salaris.’
Hij lachte.
‘Waterkoker.’
‘Kwaliteitsmerk.’
‘Dank.’
Op dag 52 verhuisde hij.
Voor deadline.
Hij gaf sleutel.
Ik keek naar metalen ding in hand.
Onverwacht verdriet.
‘Dit is raar.’
‘Ja.’
‘Ik woon hier niet meer.’
‘Nee.’
‘Mag ik nog komen?’
Mijn ogen vulden.
‘Daan. Natuurlijk.’
‘Maar vragen.’
‘Ja.’
Hij omhelsde me.
Voor het eerst sinds ruzie.
‘Sorry, mam.’
‘Ik weet.’
‘Nee. Ik meen… alles.’
Ik hield hem vast.
‘Ik weet.’
Vergeven?
Nog niet helemaal.
Maar liefde was er.
Die was nooit weg.
Alleen eindelijk losgemaakt van gratis huisvesting.






