DEEL 11 — MIJN PENSIOEN WAS NIET EEN FAMILIEFONDS
Na crisis keek ik mijn financiën opnieuw.
Niet alleen bankmachtiging.
Testament.
Levenstestament.
Schenkingen.
Ik maakte afspraak met onafhankelijk financieel planner.
Niet iemand van Daan.
Niet mijn bank.
Een ander.
Vraag:
‘Wat wilt u met vermogen?’
Ik had altijd antwoord gegeven:
voor Daan later.
Nu dacht ik.
‘Eerst zelf leven.’
Hij knikte.
‘Goed begin.’
Mijn pensioeninkomen was ruim voldoende.
Beleggingen.
Huis.
Spaargeld.
Ik kon reizen.
Verbouwen.
Zorg later.
Ik had mezelf jarenlang zuinig gehouden omdat ik dacht dat nalatenschap voor Daan moest blijven.
Anton zei dat ook.
‘Dan heeft jongen goede start.’
Maar jongen was tweeëndertig.
Hij had start.
Wat ik naliet was bonus, geen project.
Ik wijzigde testament niet om hem te straffen.
Hij bleef belangrijke erfgenaam.
Maar ik legateerde ook aan botanische tuin waar ik vrijwilliger was en een fonds voor alleenstaande oudere vrouwen met financiële problemen.
Niet helft van vermogen.
Wel substantieel.
Toen Daan later hoorde — omdat ik het zelf vertelde — was hij stil.
‘Dus ik krijg minder.’
‘Waarschijnlijk.’
Ik keek.
‘Hoe voelt dat?’
Hij dacht.
Oude Daan zou boos.
Nieuwe:
‘Een beetje rot.’
Ik glimlachte.
‘Dank voor eerlijkheid.’
‘Maar het is jouw geld.’
Daar.
Ik wilde bijna applaudisseren.
‘Ja.’
‘En als jij alles opmaakt?’
‘Dan krijg je niks.’
Hij lachte.
‘Dan hoop ik dat je heel dure cruises maakt.’
‘Ik word zeeziek.’
‘Zonde.’
We lachten.
Dat was groei.
Niet omdat hij geen emotie meer had.
Omdat hij emotie niet meer verwarde met recht.






