DEEL 7 — SANNE VERTROK EERDER
Het gebeurde op dag 31.
Niet dag 60.
Sanne kwam thuis.
Rode ogen.
‘Ik ga naar mijn ouders.’
Daan keek op.
‘Wat?’
‘Voorlopig.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik dit niet meer trek.’
Mijn hart zakte.
‘Door mij?’
Ze keek.
‘Deels.’
Eerlijk.
‘En door hem.’
Daan stond.
‘Wat heb ik gedaan?’
‘Je blijft doen alsof dit ons overkomt.’
‘Mam zet ons eruit!’
‘Omdat wij haar eruit wilden plannen!’
Stilte.
Dat had ik niet verwacht.
Daan ook niet.
Sanne huilde.
‘Ik heb folder besteld. Ik heb meegekeken naar Zonnedael. Ik heb gezegd dat huis perfect voor kinderen zou zijn.’
Ze keek naar mij.
‘Ik heb fout gedaan.’
Ik zei niets.
‘Maar jij…’
Ze draaide naar Daan.
‘Jij hebt wekenlang gezegd dat je moeder “toch binnenkort kleiner wil”. Ze had dat nooit gezegd.’
Daan:
‘Ik dacht—’
‘Precies.’
‘Sanne.’
‘En hypotheekadviseur? Jij zei dat honderdduizend schenking praktisch zeker was.’
‘Mam heeft altijd geholpen.’
‘Dat is niet hetzelfde als beloofd.’
Ik keek naar Sanne.
Zij had blijkbaar sneller begrepen dan ik dacht.
‘Waarom nu?’
vroeg Daan.
‘Omdat mijn vader me vroeg één vraag te beantwoorden.’
‘Welke?’
‘Als Tineke mijn moeder was en jij dit deed, zou ik het normaal vinden?’
Stilte.
Sanne pakte tas.
‘Ik ga.’
Daan werd bleek.
‘Ga je bij me weg?’
‘Ik weet het niet.’
‘Om dit?’
‘Niet alleen.’
Ze keek naar mij.
‘Sorry.’
Ik voelde geen behoefte haar onmiddellijk te omhelzen.
‘Dank.’
‘Ik verwacht niet dat je me vergeeft.’
Goed.
‘Ik ga mijn spullen later halen.’
‘Prima.’
Ze verliet huis.
Daan zat lang op bank.
Daarna zei hij:
‘Iedereen verlaat me.’
Mijn hart kneep.
‘Daan.’
‘Pap ging dood. Sanne weg. Jij gooit me eruit.’
Daar was kind.
Ik ging naast hem zitten.
Niet moeder die oplossing bood.
Alleen zitten.
‘Je vader stierf. Dat was geen keuze.’
Hij huilde.
‘Ik weet.’
‘Sanne neemt afstand. Ik beëindig samenwonen. Dat voelt als verlaten, maar het zijn reacties op wat er gebeurd is.’
‘Dus alles mijn schuld.’
‘Niet alles.’
‘Wat niet?’
Ik dacht.
‘De huizenmarkt.’
Hij begon onverwacht te lachen door tranen.
Ik ook.
Spanning brak.
‘Mam.’
‘Ja?’
‘Ik weet niet hoe ik alleen moet zijn.’
Dat was misschien eerlijkste zin ooit.
‘Dan is het tijd dat je leert.’
Hij keek.
‘Hard.’
‘Ja.’
‘Ga je helpen?’
Ik dacht zorgvuldig.
‘Ik ga je niet huis geven.’
‘Weet ik.’
‘Ik ga geen honderdduizend schenken.’
Hij knikte.
‘Maar ik help je verhuisdozen dragen.’
Hij huilde.
‘Dat is echt waardeloze deal.’
‘Welkom in volwassenheid.’






