DEEL 4 — DAAN WAS NIET DE WINNAAR DIE IK DACHT
Mijn broer belde een week later.
‘Kunnen we koffie drinken?’
‘Waarom?’
‘Omdat we broer en zus zijn?’
‘Dat is plotseling een argument.’
‘Terecht.’
We spraken in café.
Daan zag moe.
‘Mijn bedrijf staat er slecht voor.’
‘Dat vermoedde ik.’
‘Pap heeft je verteld?’
‘Niet details.’
Hij haalde adem.
Zijn bedrijf, Van Dijk Interieurbouw, had negen werknemers.
Drie grote projecten vertraagd.
Eén klant failliet.
Belastingachterstand.
Leveranciers.
Mijn ouders hadden vorig jaar €104.000 ingebracht.
Niet als gift volgens Daan.
‘Lening?’
‘Pap zei familie-investering zonder haast.’
‘Heb je contract?’
‘Nee.’
Natuurlijk.
‘Merel wist niet hoeveel.’
‘Waarom niet?’
Hij schaamde.
‘Ik zei dat het €40.000 was.’
Ik keek.
‘Waarom?’
‘Omdat ik me schaamde.’
Daar was families ziekte.
Schaamte.
Papa loog over steun om favoritisme te verbergen.
Daan loog tegen Merel om afhankelijkheid te verbergen.
Ik zei niets over mijn problemen om onafhankelijkheid te beschermen.
Iedereen had zijn eigen kostuum.
‘Waarom dacht jij dat ik €186.000 had gekregen?’
‘Omdat pap het zei.’
‘En dat maakte jouw hulp makkelijker?’
Hij knikte.
‘Ja.’
‘Heb je ooit gevraagd?’
‘Nee.’
‘Waarom?’
‘Omdat antwoord me goed uitkwam.’
Eerlijk.
‘Daan…’
‘Ik weet.’
Hij wreef gezicht.
‘Ik dacht altijd dat jij gewoon afstandelijk was.’
‘Ik dacht altijd dat jij verwend was.’
‘Was ik ook.’
Ik glimlachte.
‘Goed begin.’
Hij lachte.
‘Maar ik heb ook gedacht dat jij hulp kreeg zonder het te vertellen.’
‘Dus New York?’
‘Ik werd kwaad.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik dacht: natuurlijk. Ze zegt altijd dat ze alles zelf doet en dan betaalt pap stiekem New York.’
‘Ik heb nooit gezegd dat ik arm ben.’
‘Nee.’
‘Jullie hebben dat ingevuld.’
Hij knikte.
‘Hoeveel verdien jij eigenlijk?’
Ik begon te lachen.
‘Na vierendertig jaar vraagt iemand.’
‘Dus?’
Ik noemde bruto jaarsalaris plus bonusbandbreedte.
Zijn mond viel open.
‘Serieus?’
‘Ja.’
‘Je verdient meer dan ik in een goed jaar.’
‘Vaak.’
‘Waarom wist niemand?’
‘Niemand vroeg.’
Hij keek naar koffie.
‘God, wij zijn idioten.’
‘Spreek voor jezelf.’
Hij lachte.
Daarna ernstig:
‘Pap wil mij nog eens vijftigduizend lenen.’
‘Doe het niet.’
Hij keek op.
‘Waarom?’
‘Omdat je bedrijf eerst onafhankelijke analyse nodig heeft.’
‘Denk je dat het failliet gaat?’
‘Ik heb geen idee. Ik ben projectmanager, geen insolventieadviseur.’
‘Kun jij iemand aanraden?’
Dat was eerste keer dat Daan mij iets vroeg dat geen geld en geen familiekeuze was.
Kennis.
Ik kende goede herstructureringsaccountant via werk.
‘Ja.’
‘Wil je dat doen?’
‘Ja.’
‘Dank.’
Ik keek hem.
‘En Daan?’
‘Hm?’
‘Ik geef je geen geld.’
Hij knikte.
‘Dat wilde ik niet vragen.’
Voor het eerst geloofde ik hem.






