DEEL 11 — HET OUDE TESTAMENT WERD VERSCHEURD
Mijn ouders pasten hun testament aan.
Niet omdat ik eiste.
Ik had expliciet gezegd dat ik niet wilde onderhandelen.
Pap belde na notarissessie.
‘We hebben besloten beide kinderen gelijk.’
Ik zuchtte.
‘Pap, je hoeft mij niet te rapporteren.’
‘Ik wil dat.’
‘Waarom?’
‘Omdat transparantie.’
Ik glimlachte.
‘Vooruit.’
Nieuwe plan:
nalatenschap na langstlevende in twee gelijke delen tussen Daan en mij.
Kleinkindlegaten:
alle vijf hetzelfde bedrag.
Niet afhankelijk van inkomen ouders.
Huis hoefde niet naar Daan; zou verkocht kunnen worden of een van ons kon het tegen taxatiewaarde overnemen.
‘Ben je nu tevreden?’ vroeg pap.
Ik dacht.
‘Ik ben tevreden dat jullie keuze nu overeenkomt met wat jullie zeggen belangrijk te vinden.’
‘Dat klinkt als werkmail.’
‘Je kent me.’
Maar ik voegde toe:
‘Dank.’
Niet om geld.
Om correctie.
Daan belde later.
‘Ik heb gezegd dat ik huis niet automatisch wil.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik niet wil dat jij later denkt: daar gaan we weer.’
‘Ik zou taxatie begrijpen.’
‘Weet ik.’
‘Dus doe niet overdreven.’
‘Kan jij één keer gewoon dankbaar zijn als ik groei?’
‘Dank je, Daan.’
‘Beter.’
Onze relatie werd verrassend lichter toen vergelijking minder centraal stond.
Misschien waren wij nooit echte vijanden geweest.
Wij waren twee kinderen die ieder ander verhaal over dezelfde ouders hadden gekregen.






