DEEL 7 — DE VERZEKERAAR BETAALDE, MAAR MIJN VADER DACHT DAT HET GELD VAN HEM WAS
Schade werd vastgesteld op €53.600.
Na eigen risico en enkele niet-gedekte verbeteringen keerde verzekeraar €48.900 uit voor herstel.
Rechtstreeks op mijn rekening als eigenaar.
Mijn vader belde dezelfde ochtend.
‘Het geld is binnen.’
‘Bij mij.’
‘Wanneer maak je het over?’
‘Niet.’
Stilte.
‘Wat?’
‘Ik betaal aannemer rechtstreeks volgens goedgekeurde herstelofferte.’
‘Wij willen zelf aannemer kiezen.’
‘Jullie mogen voorkeur geven.’
‘Ik heb al iemand.’
‘Wie?’
‘Van vroeger.’
Ik kende naam.
Een voormalige onderaannemer van vader.
Offerte:
€67.000.
Inclusief grotere garagepoort, isolatie-upgrade en extra dakraam.
Niet schadeherstel alleen.
‘Verzekering dekt dat niet.’
‘Ik leg verschil later bij.’
Later.
Dat woord kende ik.
‘Dan betaal jij verschil vooraf aan aannemer.’
‘Waarom vertrouw je me niet?’
Ik begon bijna te lachen.
‘Dit is niet vertrouwen. Dit is projectadministratie.’
‘Je behandelt mij als kind.’
‘Nee. Als bewoner die verbouwing wil op huis van iemand anders.’
Hij hing op.
Een uur later moeder belde.
‘Hij is woedend.’
‘Dat is jammer.’
‘Kun je hem niet één keer laten regelen? Bouw is zijn vak.’
‘Hij is tien jaar met pensioen.’
‘Dat maakt kennis niet weg.’
‘Nee. Eigendom ook niet.’
Ze zuchtte.
‘Je geniet hier een beetje van.’
Dat deed pijn omdat ik me afvroeg of het waar was.
Genoot ik van macht?
Een beetje misschien.
Dat schaamde me.
‘Misschien vind ik het prettig dat hij mij niet meer kan overrulen.’
‘Dat is eerlijk.’
‘Maar daarom laat ik aannemer door onafhankelijke expert kiezen.’
We kozen bedrijf op basis van drie offertes.
Herstel €50.200.
Eigen risico en kleine verbetering kwamen voor mijn rekening als eigenaar.
Mijn ouders betaalden extra voor elektrische garagepoort die ze zelf wilden.
Eerste keer ooit dat mijn vader €4.300 naar míj overmaakte.
Omschrijving:
garage upgrade
Ik staarde naar bankmelding.
Geen emotioneel bericht.
Gewoon betaling.
Ik voelde iets verschuiven.
Niet overwinning.
Wederkerigheid.
Tijdens verbouwing moesten ouders zes weken elders verblijven.
Verzekeraar dekte tijdelijk verblijf deels.
Ze gingen niet naar hotel.
Ze trokken in bij Martijn.
Na negen dagen belde hij.
‘Ik begrijp je nu.’
Ik lachte.
‘Waarom?’
‘Pap wil mijn thermostaat hoger zetten en heeft mijn vaatwasser opnieuw ingedeeld.’
‘Negen dagen.’
‘Hoe heb jij veertig jaar overleefd?’
‘Veel therapie die ik nog niet gehad heb.’
Hij lachte.
Onze moeder hoorde het en riep op achtergrond:
‘Wij horen jullie!’
‘Goed,’ zeiden wij tegelijk.
Voor het eerst voelde het alsof mijn broer en ik hetzelfde gezin zagen.






