DEEL 4 — LUCAS WIST NIET WAAROM IK GEEN AUTO MEER HAD
Lucas stond twee dagen later voor mijn deur.
Met de BMW.
Natuurlijk.
Hij parkeerde iets te voorzichtig.
Stap uit.
Zag mijn fiets tegen muur.
Zijn gezicht veranderde.
‘Tante Eline.’
‘Hoi.’
‘Mag ik binnen?’
Ik aarzelde.
‘Ja.’
Hij was nooit onbeleefd tegen mij geweest.
Een beetje verwend misschien.
Maar tweeëntwintig.
Wie weigert een BMW als opa hem geeft?
Emma kwam gang in.
‘Lucas!’
Hij glimlachte.
‘Hé, Em.’
Zij liep naar hem toe.
Hij knuffelde haar voorzichtig.
‘Ik hoorde dat behandeling goed ging.’
Ik keek op.
‘Van wie?’
‘Mam.’
Interessant.
Niet mijn ouders.
‘Ja.’
‘Mag je weer voetballen?’
‘Bijna.’
‘Nice.’
Emma verdween naar kamer.
Lucas bleef staan.
‘Ik wist het niet.’
‘Wat?’
‘Van geld.’
Mijn maag trok.
‘Welke geld?’
‘Dat jij opa en oma om hulp had gevraagd.’
Ik zei niets.
‘Pap vertelde gisteren.’
‘En?’
Hij keek naar raam.
‘Ze zeiden tegen mij dat BMW uit een belegging kwam die speciaal voor mijn afstuderen was.’
‘Misschien was dat ook zo.’
‘Opa zei dat ze geen ruimte hadden om Emma te helpen.’
Ik knikte.
‘Klopt.’
‘En jij verkocht je auto.’
‘Klopt.’
Hij keek naar fiets.
‘Voor haar.’
‘Grotendeels.’
Hij sloot ogen.
‘Fuck.’
‘Lucas.’
‘Sorry.’
Hij ging zitten.
‘Waarom heb je me niks gezegd?’
Ik lachte zacht.
‘Wat had ik moeten zeggen? Gefeliciteerd met je auto, trouwens mijn dochter heeft zorg nodig?’
‘Ja.’
‘Nee.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat keuze van je grootouders niet jouw verantwoordelijkheid was.’
Hij keek boos.
‘Maar ik heb wel auto.’
‘Ja.’
‘Ik kan hem verkopen.’
‘Nee.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat ik behandeling betaald heb.’
‘Maar—’
‘Emma is beter.’
‘Dat maakt niet goed.’
Ik voelde onverwachte tederheid.
‘Nee. Maar jij hoeft niet terugwerkend hun keuze te corrigeren.’
Hij keek naar handen.
‘Ik heb nog niet eens diploma.’
Ik lachte.
‘Dat wist ik.’
‘Opa wilde iets groots doen omdat ik eerste kleinzoon ben die zijn opleiding… nou ja, bijna afmaakt.’
Daar zat iets.
Eerste kleinzoon.
Mijn dochter kleindochter.
Ik probeerde geen motief in gender te lezen zonder bewijs.
‘Lucas, jij hoeft je niet schuldig te voelen voor cadeau.’
‘Ik voel me wel.’
‘Dan gebruik dat gevoel om later anders te kiezen wanneer jij macht hebt.’
Hij keek op.
‘Wat bedoel je?’
‘Als jij ooit tussen luxe voor iemand en nood voor iemand anders moet kiezen, weet je hoe dat eruit kan zien.’
Hij knikte.
Voor hij vertrok vroeg hij:
‘Heeft opa je echt nodig voor huis?’
‘Juridisch ja.’
‘Omdat van jou is?’
‘Ja.’
Hij floot.
‘Hij zegt tegen iedereen dat jij het probeert af te pakken.’
‘Ik heb het zeven jaar.’
‘Dat is… anders.’
‘Ja.’
Drie dagen later belde Martijn.
Mijn broer.
‘Wat heb je tegen Lucas gezegd?’
‘Waarheid.’
‘Hij wil auto verkopen.’
‘Ik heb gezegd niet doen.’
Stilte.
‘Echt?’
‘Ja.’
‘Hij denkt nu dat opa monster is.’
‘Dat heb ik niet gezegd.’
‘Hij zegt dat je moest fietsen door regen terwijl zij BMW kochten.’
‘Dat klopt.’
Martijn zuchtte.
‘Eline, dit splijt familie.’
Daar was bekende beschuldiging.
Niet gedrag.
Het benoemen.
‘Misschien was scheur er al.’
‘Mam huilt continu.’
‘Vervelend.’
‘Dat is koud.’
‘Ik ben moe, Martijn.’
‘Van wat?’
Ik lachte.
‘Serieus?’
Hij werd stil.
‘Ik wist niet hoe ernstig Emma’s behandeling was.’
‘Je vroeg ook niet.’
Die kwam hard.
‘Dat is niet eerlijk.’
‘Wanneer heb je me voor laatst gebeld zonder iets nodig te hebben?’
Stilte.
Hij zei:
‘Lucas’ verjaardag.’
‘Je vroeg of ik taart kon ophalen.’
Weer stilte.
‘Shit.’
‘Ja.’
‘Ik ben blijkbaar ook niet geweldig.’
‘Welkom bij club.’
Tot mijn verbazing lachten we allebei.
Dat gesprek was begin van iets.
Niet onmiddellijke verzoening.
Maar mijn broer begon voor eerst te kijken naar familiedynamiek zonder te vragen hoe ik hem kon oplossen.






