DEEL 13 — DE TWEEDE WEDSTRIJD ZAT MIJN VADER HELEMAAL ACHTERAAN
Hij kwam.
Alleen.
Geen bloemen.
Geen cadeau.
Geen nieuwe voetbalschoenen.
Hij zat achterste rij.
Emma zag hem tijdens warming-up.
Ze zwaaide kort.
Hij stak hand op.
Meer niet.
Na wedstrijd bleef hij wachten totdat zij naar hem kwam.
Goed.
Geen afdwingen.
‘Hoi opa.’
‘Hoi kampioen.’
‘We verloren.’
‘Ik zag het.’
‘Dus geen kampioen.’
‘Je rent.’
Emma keek hem aan.
‘Ja.’
Mijn vader’s ogen vulden zich.
‘Dat is genoeg.’
Emma werd ongemakkelijk.
‘Niet huilen.’
Hij lachte.
‘Ik probeer.’
Ze gaf hem kleine knuffel.
Niet lang.
Daarna rende naar team.
Mijn vader bleef kijken.
‘Ze is veranderd.’
‘Ze is tien bijna.’
‘Nee. Ik bedoel…’
Hij zocht woorden.
‘Ik heb veel gemist.’
Ik zei niets.
‘Eline.’
‘Ja?’
‘Ik dacht destijds echt dat behandeling…’
Hij stopte.
‘Wat?’
‘Dat er wel andere oplossingen kwamen.’
Mijn woede kwam onmiddellijk.
‘Omdat ik altijd oplossing vind.’
Hij keek omlaag.
‘Ja.’
Daar was waarheid.
‘Jij dacht: Eline redt zich.’
‘Ja.’
‘Dus Lucas kon cadeau krijgen.’
‘Ja.’
‘Dat is geen compliment.’
‘Weet ik.’
‘Je hebt mij gestraft voor betrouwbaar zijn.’
Hij sloot ogen.
‘Dat klinkt verschrikkelijk.’
‘Omdat het dat was.’
‘Ja.’
Hij keek veld.
‘Lucas vroeg nooit iets groots.’
‘BMW?’
‘Ik bood het aan.’
‘Waarom?’
Vader glimlachte verdrietig.
‘Omdat hij zo blij reageerde op dingen.’
Ik begreep.
Mijn dankbaarheid was rustig.
Betrouwbaar.
Ik zei meestal:
‘Dank je.’
Lucas sprong waarschijnlijk om nek.
Mijn vader wilde bewondering.
‘Dus ging het niet om wie meer verdiende.’
‘Nee.’
‘Wie liet jou beter voelen.’
Hij knikte.
Dat was harde erkenning.
‘Emma’s behandeling maakte mij bang.’
Dat was nieuw.
‘Waarom?’
‘Omdat geld geven dan betekende dat ik moest erkennen dat zij echt ziek was.’
Mijn hart stopte.
‘Dus je koos iets leuks.’
‘Ja.’
‘Een auto.’
‘Ja.’
Ik wist niet of dat erger of menselijker was.
Misschien beide.
‘Pap.’
‘Hm?’
‘Dat mag nooit meer reden zijn dat je iemand laat vallen.’
Hij knikte.
‘Ik weet het.’
‘Nee. Zeg niet te snel dat je weet.’
Hij keek me aan.
‘Goed.’
Voor het eerst liet hij correctie gewoon staan.






