DEEL 6 — DE VROUW DIE DE DEUR HAD GEHOORD
Haar naam was Ana de Groot.
Zesenvijftig.
Huishoudster op het Sterling-landgoed sinds ik dertien was.
Voor mij was ze gewoon Ana.
Voor Wendy ‘personeel’.
Dat verschil bleek belangrijk.
Ana belde Nadine drie dagen na vergadering.
‘Ik heb iets.’
Ze wilde mij eerst niet zien.
Bang.
Waarom?
Omdat Wendy haar man via Sterling Global ooit een baan had gegeven.
Hun dochter huurde een appartement dat eigendom was van een Sterling-vennootschap.
Macht zit zelden op één plek.
‘Ik hoorde het diner,’ zei Ana uiteindelijk.
We zaten in kantoor Nadine.
‘Hoeveel?’
‘Genoeg.’
Ze had champagne geserveerd.
Wendy stuurde haar om half negen weg.
‘Maar ik was mijn telefoon vergeten.’
Ze kwam via dienstgang terug.
Hoorde mij:
Je kunt me aan niemand beloven.
Daarna Wendy:
Als jij gewoon tekent, is dit morgen voorbij.
Luca:
Ze moet vrijwillig lijken.
Mijn bloed werd koud.
‘Zeker?’
Ana knikte.
‘Die zin vergeet ik niet.’
Nadine:
‘Waar stond u?’
‘Gang.’
‘Heeft iemand u gezien?’
‘Eén bewaker.’
Diezelfde bewaker die later politie vertelde opdracht te hebben mij binnen te houden.
‘Nog iets?’
Ana huilde.
‘Mevrouw Wendy had 's middags tegen mij gezegd dat ik de logeerkamer klaar moest maken.’
‘Voor wie?’
‘Meneer Vance.’
Mijn maag draaide.
‘Luca?’
‘Ja.’
‘Waarom?’
‘Ze zei dat hij misschien bleef.’
Ik voelde misselijkheid.
Geen bewijs wat bedoeld was.
Maar context.
‘En na diner?’
‘Ik hoorde glas.’
‘Badkamer.’
‘Ja.’
‘Toen mannen.’
Ana had vanuit bijkeuken gezien dat bewakers naar tuin renden.
Wendy riep:
‘Haal haar terug voordat ze bij poort is.’
Daar.
Niet:
kijk of ze gewond is.
Haal haar terug.
Ana had later bloed in badkamer gevonden.
Ze fotografeerde.
Waarom?
‘Omdat ik bang was dat ze het zouden schoonmaken.’
Slim.
Dat hadden ze.
De volgende ochtend had Wendy een schoonmaakbedrijf laten komen.
Onder ‘stormschade’.
Ana stuurde foto's.
Glas.
Bloed.
Mijn schoen.
Ik begon te huilen toen ik die zag.
Een zilveren sandaal.
Mijn vader had soortgelijke schoenen altijd ‘martelwerktuigen’ genoemd.
Normaal detail.
In bloed.
‘Waarom helpt u me?’ vroeg ik.
Ana keek naar handen.
‘Omdat ik vijf jaar geleden niets heb gezegd.’
‘Waarover?’
Mijn hart stopte.
Ze keek naar Nadine.
‘Meneer Thomas.’
Mijn vader.
‘Wat?’
‘Hij en mevrouw Wendy hadden in laatste maanden veel ruzie.’
Dat wist ik.
Ik dacht ziekte.
Stress.
‘Waarover?’
‘Meneer Gideon.’
‘Fraude?’
‘Ik weet niet.’
‘Wat hoorde u?’
Thomas:
Ik wil alle contracten met Mercer Consulting stoppen.
Wendy:
Dan beschuldig je mijn broer zonder bewijs.
Thomas:
Ik beschuldig niemand. Ik vraag bewijs van werk.
Mijn adem stokte.
Exact hetzelfde.
Mijn vader had vragen gesteld.
‘Waarom zei u nooit?’
Ana huilde.
‘Hij stierf.’
‘En?’
‘Mevrouw Wendy zei dat hij door medicatie achterdochtig was geworden.’
Ik sloot ogen.
Natuurlijk.
Iedereen die vragen stelde werd emotioneel, ziek, verward of kinderachtig.
‘Heeft pap iets achtergelaten?’
Ana dacht.
‘Een keer gaf hij mij een envelop.’
Mijn hart sprong.
‘Wat?’
‘Voor Flynn.’
Volledige stilte.
‘Heb je hem gegeven?’
‘Nee.’
Ik voelde woede.
Ana begon direct:
‘Mevrouw Wendy vond hem in mijn tas.’
‘Hoe?’
‘Ze zocht.’
‘Wat deed ze?’
‘Nam hem.’
Flynn had dus één brief rechtstreeks van Thomas via andere route gekregen, maar mogelijk was er nog één.
‘Weet je wat erin stond?’
‘Nee.’
‘Heeft Wendy hem vernietigd?’
‘Ik weet niet.’
Nadine zei:
‘Niet speculeren.’
Feiten.
Ana knikte.
‘Maar ik zag haar later huilen.’
Dat betekende niets juridisch.
Emotioneel wel.
Wendy wist meer van vaders wantrouwen dan ze ooit had toegegeven.






