DEEL 12 — GIDEON
Gideon brak eerder dan Wendy.
Niet emotioneel.
Juridisch.
Onderzoeksautoriteiten vonden genoeg aanwijzingen om bepaalde transacties strafrechtelijk te onderzoeken.
Rekeningen werden bekeken.
Vennootschappen.
Hij probeerde niet te vluchten naar exotisch land.
Dat gebeurt vaker in films.
Hij bleef.
Advocaat.
Ontkende opzet.
Later gaf hij delen toe.
Mercer Urban zat diep in problemen.
Hij had facturen laten lopen via Sterling om projecten ‘tijdelijk voor te financieren’.
Hij zei dat Wendy pas later wist hoeveel.
Wendy zei dat Gideon haar had misleid.
Broer en zus begonnen elkaar op te eten.
Ik keek op afstand.
Geen plezier.
Meer verdriet.
Mijn vader had Wendy ooit als familie binnengebracht.
Gideon kwam mee.
Kerst.
Verjaardagen.
Hij gaf mij fiets toen ik veertien was.
Mensen zijn vervelend complex.
Gideon vroeg gesprek met mij.
Nadine zei:
‘Niet nodig.’
Ik wilde toch.
Advocaten erbij.
Hij zag er twintig jaar ouder uit.
‘Jessi.’
‘Gideon.’
‘Je haat me.’
‘Soms.’
Hij knikte.
‘Fair.’
‘Waarom?’
Hij keek weg.
‘Eerste project ging mis.’
‘Welke?’
‘Rotterdam Zuid.’
‘Hoeveel?’
‘Drie miljoen verlies.’
‘En?’
‘Ik had persoonlijke garantie.’
‘Dus je factureerde Sterling.’
‘Voor advies dat we deels ook gaven.’
‘Deels.’
‘Ja.’
‘Wendy wist?’
‘Niet bij eerste twee facturen.’
‘Daarna?’
‘Ja.’
‘Waarom stopte ze niet?’
‘Omdat als ik omviel, een bank ook garantie van haar kon trekken.’
Daar.
‘Hoe groot?’
‘Zes miljoen.’
Mijn maag draaide.
Wendy had privévermogen op spel gezet voor broer.
Toen Sterling-betalingen.
‘Waarom verder?’
‘Omdat na eerste leugen terug onmogelijk voelt.’
Ik dacht aan vaders brief.
Mensen wachten op juiste moment.
Dan wordt later steeds duurder.
‘En mij?’
Gideon keek me aan.
‘Dat was Wendy.’
‘U wist van Luca.’
‘Ja.’
‘Wat vond u?’
‘Slecht idee.’
‘Hebt u iets gezegd?’
Stilte.
‘Nee.’
‘Waarom?’
‘We hadden geld nodig.’
‘Dus mijn keuze was wisselgeld.’
Hij sloot ogen.
‘Ja.’
Dat woord was genoeg.
‘Waarom wilde u mij altijd laag op administratie houden?’
Hij keek verrast.
‘Dat wilde ik niet.’
‘Wendy?’
‘Ja.’
‘Waarom?’
‘Ze zei dat jij te nieuwsgierig was.’
Ik lachte.
‘Wanneer?’
‘Al toen je twintig was.’
Mijn hart stopte.
Dus voor huidige onderzoek.
‘Wat had ik gedaan?’
‘Je vroeg waarom Mercer Consulting zonder aanbesteding contract kreeg.’
Ik herinnerde.
Stage.
Eén mail.
Wendy had daarna gezegd:
‘Focus op opleiding.’
Ze zag mij toen al.
Niet zwak.
Gevaarlijk.
Dat veranderde iets.
Mijn stilte was nooit onzichtbaar geweest.
Zij had haar opgemerkt en actief klein gehouden.






