DEEL 12 — JASPER VERTELDE DE WAARHEID OVER ZIJN MOEDER
Een jaar na Noor’s geboorte vroeg Jasper om gesprek.
Niet over huwelijk.
Over jeugd.
We zaten in park.
Noor sliep in kinderwagen.
‘Mam deed dit vroeger ook.’
‘Wat?’
‘Niet zo.’
Hij zocht woorden.
‘Zij maakte verhalen.’
Ik wachtte.
‘Als mijn vader boos op haar was, vertelde zij iedereen dat hij overspannen was.’
‘Was hij?’
‘Soms. Maar niet altijd.’
‘En jij?’
‘Toen ik zeventien was wilde ik niet naar economieopleiding die zij koos. Zij vertelde familie dat ik depressief was en daarom geen beslissingen kon nemen.’
Mijn huid trok.
‘Was je depressief?’
‘Nee.’
‘Wat gebeurde?’
‘Ik ging toch.’
‘Naar opleiding?’
‘Ja.’
Daar was patroon.
Psychologie als controle.
Niet medische zorg.
Taal om tegenstand minder geloofwaardig te maken.
‘Waarom zag je dat niet bij mij?’
Hij huilde.
‘Omdat als ik het zag, ik moest toegeven dat zij het ook bij mij had gedaan.’
Dat begreep ik.
Niet excuus.
Wel diep.
‘Waarom hield je zoveel van haar goedkeuring?’
‘Omdat zij alles was na papa’s dood.’
‘En vóór?’
‘Ook.’
Hij lachte bitter.
‘Ik ben 39 en klink 12.’
‘Dat gebeurt bij ouders.’
Hij keek mij.
‘Kun je ooit nog met mij getrouwd zijn?’
Daar was vraag.
Ik keek naar Noor.
‘Ik weet het niet.’
‘Wil je scheiden?’
‘Soms.’
‘En soms?’
‘Soms mis ik jou.’
Tranen.
‘Ik mis ons.’
‘Ons vóór waarheid of ons dat waarheid aankan?’
Hij zweeg.
‘Dat weet ik nog niet.’
‘Dan zoek dat uit.’
Dat deden we.
Relatietherapie.
Niet om huwelijk koste wat kost te redden.
Om te bepalen of er huwelijk over was.
Maandenlang.
Pijnlijk.
Soms wilde ik stoppen.
Soms hij.
Maar geen leugens.
Geen moeder.
Geen geld.
Alleen twee mensen en schade.






