DEEL 10 — HET GELD
De financiële audit duurde bijna negen maanden.
Niet omdat onderzoekers dom waren.
Omdat geldstromen zelden zichzelf uitleggen.
Eindrapport:
€4,8 miljoen onderzocht.
Circa €2,6 miljoen aantoonbaar zakelijke tegenprestatie.
€1,1 miljoen twijfelachtig door te hoge tarieven, belangenverstrengeling of ontbrekende documentatie.
€1,1 miljoen ernstig problematisch.
Daarvan:
€420.000 via Aurelia naar vastgoedproject waarin Beatrix indirect belang had.
€260.000 aan adviesvergoedingen rond Daan zonder correcte aanbesteding en belangenmelding.
€180.000 via leningen naar verlieslatend project in Spanje.
Rest persoonlijke of onvoldoende verklaarde uitgaven en dubbele facturen.
Geen ‘zes miljoen gestolen’.
Werkelijkheid subtieler.
Maar genoeg.
Daarnaast kwamen valse bestuursnotulen boven water.
Een vergadering waar ik volgens document ‘aanwezig als financieel adviseur’ was.
Ik was die dag in ziekenhuis voor zwangerschapsecho.
Mijn naam was gebruikt om indruk te wekken dat een financieel specialist transacties had bekeken.
Daar werd ik woest van.
Niet alleen bedreigd.
Mijn professionele reputatie als decor.
Daan bleek document te hebben opgesteld.
Zijn uitleg:
‘Administratieve template.’
Forensische metadata liet zien dat mijn naam bewust was toegevoegd.
Openbaar Ministerie begon onderzoek naar valsheid in geschrifte, fraude en mogelijk verduistering.
Beatrix werd formeel verdachte.
Daan ook voor onderdelen.
Jasper werd gehoord als getuige en als voormalig bestuurder beoordeeld op governanceverantwoordelijkheid, maar er was geen bewijs dat hij privébetalingen had geïnitieerd.
Wel had hij te veel ondertekend zonder controle.
De raad onderhandelde zijn vertrek.
Hij nam ontslag.
Geen gouden parachute.
Een redelijke afwikkeling.
Hij accepteerde.
Toen hij het mij vertelde zei hij:
‘Ik heb carrière waar ik vijftien jaar aan werkte verloren.’
‘Hoe voel je?’
‘Boos.’
‘Op wie?’
Hij dacht.
‘Eerst op jou.’
Dat deed pijn.
‘Waarom?’
‘Omdat zonder jouw vragen dit misschien niet gebeurd was.’
‘En nu?’
‘Nu snap ik hoe ziek die gedachte is.’
Hij keek naar handen.
‘Als mijn baan alleen bleef bestaan zolang niemand vragen stelde, was hij al weg.’
Ik knikte.
Dat was man met wie ik misschien ooit weer kon praten.
Nog niet dezelfde als man die mijn deken had weggetrokken.
Maar dichterbij.






