DEEL 4 — DE BORGSTELLING
Noor schakelde forensisch accountant in.
Iemand die ik kende van naam, niet persoonlijk.
Bart van Leeuwen.
Ik mocht niet zelf onderzoek doen.
‘Waarom niet?’ vroeg ik.
‘Omdat u partij bent.’
Dat irriteerde me.
Hij had gelijk.
Noordstaete Finance bleek kredietverstrekker die Maartens Spaanse investering financierde.
Hoofdsom:
€420.000.
Lening aan MV Industrial Holding en Diana samen.
Zekerheden:
persoonlijke borgstelling Maarten.
Verpanding van enkele zakelijke vorderingen.
En een concept aanvullende borgstelling door mij.
Niet geactiveerd.
Niet rechtsgeldig ondertekend.
Goed nieuws.
Maar waarom was er al maandelijks €3.175 van onze huishoudrekening betaald?
Aflossing.
Maarten had acht maanden lang gezinsgeld gebruikt voor zijn zakelijke schuld.
Totaal ruim €25.000.
Plus €19.200 overboekingen naar eigen holding.
Samen ruim €44.000.
Diana ontving daarnaast zorgbijdrage.
€1.850 per maand.
Dat had ik deels bewust goedgevonden.
Maar zorgbijdrage bleek niet voor zorg.
Haar medicijnen en eigen bijdragen waren veel lager.
Waar ging rest heen?
Spanje.
Diana stortte grote delen door naar investering.
Dus huishoudrekening had indirect project gefinancierd.
Mijn salaris en huishoudgeld.
Niet alleen Maarten.
Ik belde Noor.
‘Is dit strafbaar?’
‘Niet automatisch.’
‘Hij gebruikt gezamenlijke rekening.’
‘Als jullie beiden bevoegd zijn, kan onverstandig of oneerlijk gebruik civielrechtelijk relevant zijn zonder dat het direct verduistering is.’
‘En handtekening?’
‘Als hij die heeft laten plaatsen met bedoeling document als echt te gebruiken, wordt het serieuzer.’
‘Maar document was concept.’
‘We zoeken uit of het ergens is aangeboden.’
Dat kwam een week later.
Een e-mail aan Noordstaete:
Mijn echtgenote is akkoord. Bijgevoegd getekende borgstelling; origineel volgt na notariële legalisatie.
Bijgevoegd:
vals getekend document.
Noordstaete had het niet geaccepteerd zonder legalisatie.
Dus geen schade door borgstelling.
Maar poging.
‘Dit kan valsheid in geschrifte en poging tot fraude opleveren,’ zei Noor. ‘Dat beoordeelt politie/OM als we aangifte doen.’
Ik voelde misselijkheid.
‘Mijn man.’
‘Ja.’
‘Vader van kinderen.’
‘Ook.’
‘Moet ik aangifte?’
‘Dat is uw keuze, maar ik raad aan juridisch advies uit strafrecht erbij te halen.’
Ik deed.
Niet om hem te straffen.
Omdat ik niet wilde dat hij later zei:
het was maar administratie.
Toen ik Maarten via advocaat confronteerde, ontkende hij eerst.
Daarna:
‘Mijn financieel adviseur heeft dat gedaan.’
Wie?
Rik van Dongen.
Accountant/adviseur van Maarten.
Rik verklaarde dat Maarten hem per WhatsApp een scan van Laura's signature had gestuurd with message: "zet deze alvast onder concept, ze tekent origineel later." He thought she consented? But that's still misconduct. Could shift blame partly. Need realistic.
WhatsApp werd veiliggesteld.
Maarten:
Gebruik haar handtekening van belastingmachtiging. Ze is akkoord, ik krijg haar later wel bij notaris.
Rik:
Liever echte handtekening.
Maarten:
Tijd dringt.
Daar.
Geen misverstand.
Mijn hart brak niet meer.
Het werd koud.
Toen Noor hem informeerde dat ik aangifte overwoog, belde hij mij.
Ik nam één keer op.
‘Laura, luister.’
‘Ik luister.’
‘Ik wilde je niet oplichten.’
‘Je gebruikte mijn handtekening.’
‘Omdat ik wist dat jij uiteindelijk zou helpen.’
‘Dat wist je niet.’
‘We zijn getrouwd.’
‘Dat is geen volmacht.’
‘Het project zou winst maken.’
‘Maar deed het niet.’
Stilte.
‘Hoe weet je dat?’
Daar.
Hij dacht nog dat ik niets wist.
‘Hoeveel is verlies?’
Hij zuchtte.
‘Ongeveer twee ton.’
‘Van jullie inleg?’
‘Ja.’
‘En restschuld?’
‘Ongeveer drieënhalve ton.’
‘Diana?’
‘Heeft bijna al haar spaargeld erin.’
Mijn hoofd draaide.
Daar kwam echte nachtmerrie.
Diana had niet alleen mij jarenlang laten betalen voor haar ‘zorg’.
Ze had haar eigen vermogen in Maartens project gestoken.
En nu zeventig plus en zonder buffer, zat zij financieel vast.
‘Dus daarom moest ik tekenen.’
‘Niet móest.’
‘Maarten.’
‘Ik dacht dat we samen oplossing konden dragen.’
‘Zonder mij te vertellen probleem bestond.’
‘Je zou nee zeggen.’
‘Precies.’
Hij werd stil.
‘Laura…’
‘Dit gesprek is klaar.’
‘Wacht.’
‘Nee.’
‘Wat moet ik met mam?’
Die vraag.
Niet:
wat heb ik jou aangedaan?
Wat moet ik met mam?
Ik antwoordde:
‘Dat is voor het eerst jouw probleem.’
En hing op.






