DEEL 14 — VIJF JAAR LATER
Ik was achtenveertig.
Visser Accountancy had twaalf medewerkers.
Ik werkte minder avonden.
Dat was succes waar ik trotsst op was.
Niet omzet.
Tijd.
Thomas zat in master werktuigbouwkunde.
Sophie deed havo/vwo? At 19 maybe had started communication/design or theatre school. Let's place five years later ages 22,19,15. Sophie 19 and studied pedagogiek/theater? Could be industrial design maybe. Let's keep: ze studeerde communicatie en speelde amateurtheater.
Emma was vijftien en praatte genoeg voor drie huishoudens.
Goed.
Maarten had stabielere baan bij kleiner bedrijf.
Geen holdingprojecten meer.
Hij zei:
‘Ik ben genezen van Spanje.’
Diana woonde nog zelfstandig.
Wij zagen elkaar bij verjaardagen.
Geen kerst verplicht samen.
Dat was gezonder.
De strafrechtelijke veroordeling van Maarten was oude wond, maar niet geheim voor kinderen.
Wij hadden het leeftijdsadequaat verteld.
Thomas wist vrijwel alles.
Sophie deels.
Emma later meer.
Niet:
papa is crimineel.
Wel:
papa heeft uit angst en financiële paniek een document gebruikt alsof mama toestemming had terwijl dat niet zo was. Dat was fout en had juridische gevolgen.
Geen demonisering.
Geen verdoezeling.
Op een zondag aten we allemaal bij mij.
Ja.
Allemaal.
Maarten ook.
Diana.
Thomas met vriendin.
Sophie.
Emma.
Waarom?
Emma was jarig en wilde ‘één tafel’.
Ik had eerst spanning.
Toen dacht ik:
grenzen zijn stevig genoeg.
Maarten hielp barbecue.
Diana sneed brood.
Thomas keek.
‘Bizar.’
‘Wat?’
‘Vijf jaar geleden zei pap dat wij allemaal weg moesten.’
Maarten hoorde.
Hij legde tang neer.
‘Ja.’
Thomas:
‘Heb je daar nog spijt van?’
Stilte.
Iedereen hoorde.
Maarten keek zoon.
‘Iedere dag.’
Thomas knikte.
‘Goed.’
Niet sadistisch.
Behoefte aan erkenning.
Diana zei:
‘Ik lachte.’
Thomas keek haar.
‘Ja.’
‘Daar heb ik ook spijt van.’
Emma:
‘Waar hebben jullie het over?’
Wij allemaal tegelijk:
‘Niets.’
Zij rolde ogen.
‘Familiegeheimen.’
Ik zei:
‘Geen geheim. Oud verhaal. Later.’
‘Ik ben vijftien.’
‘Na taart.’
Ze accepteerde verrassend.
Na eten zat ik met Maarten buiten.
‘Denk je ooit dat we hadden kunnen blijven?’
Hij keek tuin.
‘Als ik eerder therapie had gedaan.’
‘Misschien.’
‘Als jij eerder weg was gegaan.’
‘Dat klinkt tegenstrijdig.’
‘Nee.’
Hij keek mij.
‘Misschien moest je weg om mij te laten zien wat ik deed.’
Ik dacht.
‘Dat maakt vertrek niet strategie om huwelijk te redden.’
‘Weet ik.’
‘Ik ging om mezelf en kinderen.’
‘Weet ik.’
‘Goed.’
Hij glimlachte.
‘Je bent nog steeds accountant.’
‘Altijd voorwaarden.’
‘Altijd.’
Geen romantiek.
Wel respect.
Dat hadden wij tijdens huwelijk minder gehad dan na scheiding.
Ironisch.






