MIJN MAN ZEI DAT IK ALLE DRIE DE KINDEREN MOEST MEENEMEN
Full Story

MIJN MAN ZEI DAT IK ALLE DRIE DE KINDEREN MOEST MEENEMEN

Door Admin Beatrix 22/09/2026

DEEL 10 — THOMAS EN DE UNIVERSITEIT

Thomas werd aangenomen voor werktuigbouwkunde in Delft.

Toen mail kwam, stond hij in keuken.

Hij zei niets.

Alleen telefoon naar mij.

Gefeliciteerd.

Ik gilde.

Emma ook zonder te weten waarom.

Sophie sprong.

Thomas begon te huilen.

Ik omhelsde hem.

‘Je hebt het gedaan.’

Hij:

‘Wij.’

‘Nee.’

Ik keek hem.

‘Jij.’

Later belde hij Maarten zelf.

Niet ik.

‘Pap, ik ben aangenomen.’

Stilte.

Toen hoorde ik Maarten via luidspreker:

‘Thomas… dat is geweldig.’

Mijn zoon keek naar mij.

‘Ja.’

‘Ik ben trots op je.’

Thomas’ gezicht brak een beetje.

‘Dank.’

Maarten:

‘Ik wil bijdragen aan studie.’

Thomas keek mij.

Ik gebaarde: jouw keuze.

‘Hoeveel?’

Praktisch.

Maarten lachte ongemakkelijk.

‘Ik weet niet. Laten we kijken wat ik kan.’

Dat was nieuwe taal.

Niet:

te duur.

Niet:

zoek baan.

‘Oké.’

Uiteindelijk spraken wij af:

ik betaalde groot deel college/woonlasten uit mijn middelen.

Thomas nam basisbeurs/lening alleen indien nodig? In NL stufi changed. We can keep generic: studiefinanciering en bijbaan.

Maarten betaalde vaste €300 per maand plus boeken.

Niet gelijk.

Wel betrokken.

Thomas nam zaterdagbaan bij technisch bedrijf.

Niet omdat hij moest.

Omdat hij wilde.

Op verhuisdag naar Delft droeg Maarten dozen.

Ik ook.

Wij stonden naast elkaar.

‘We hebben hem best goed gedaan,’ zei hij.

Ik keek.

‘Ondanks onszelf.’

Hij lachte.

‘Fair.’

Thomas kwam uit kamer.

‘Kunnen jullie minder sentimenteel doen?’

‘Nee,’ zei ik.

Maarten:

‘Wij hebben rechten.’

Thomas rolde ogen.

Voor het eerst klonk familie niet als last.


Gerelateerde artikelen