DEEL 11 — LOTTE KREEG HAAR EERSTE LANGE PLUK TERUG
Zeven maanden later stond Lotte voor spiegel.
‘Kijk.’
Een plukje viel over haar oor.
‘Lang.’
‘Heel lang.’
‘Bijna zoals vroeger.’
‘Nog niet.’
‘Nee.’
Ze glimlachte.
Op school had ze eerst muts gedragen.
Daarna niets.
Een meisje vroeg waarom haar haar zo kort was.
Lotte zei:
‘Omdat volwassenen stom deden.’
Ik werd gebeld door juf.
Niet omdat antwoord fout was.
Omdat zij wilde weten of ik het oké vond.
‘Prima.’
Kinderen hoeven geen nette leugen voor volwassenen te maken.
Therapie hielp.
Niet zwaar.
Spel.
Tekeningen.
Grenzen.
Een keer tekende Lotte familie.
Ik.
Zij.
Gerda ver weg.
Carlijn niet.
Ewout tussenin.
‘Waarom daar?’
‘Omdat hij probeert.’
Dat raakte.
Begeleid contact was langzaam uitgebreid.
Ewout hield zich aan afspraken.
Geen Gerda.
Geen Veerle.
Geen druk.
Hij bracht geen dure cadeaus meer nadat begeleider eerste weken zei dat schuld geen speelgoedwinkel is.
Op een dag vroeg Lotte:
‘Papa, vind je meisjes minder?’
Ewout keek haar recht aan.
‘Nee.’
‘Maar je zei niets toen oma zei dat jongen erfgenaam was.’
‘Dat was laf van mij.’
‘Wat is laf?’
‘Weten wat goed is en toch niets doen omdat je bang bent voor ruzie.’
Lotte dacht.
‘Dan was je heel laf.’
‘Ja.’
Ik hoorde dit via begeleider.
Voor het eerst voelde ik iets wat op hoop leek.
Niet voor huwelijk.
Dat was voorbij.
Voor vaderschap.






