DEEL 9 — IK WAS OOK NIET PERFECT
Tijdens ouderschapsonderzoek werd ik zelf niet gespaard.
Dat was goed.
Ik had fouten gemaakt.
Ik had tegenover Noah één keer gezegd:
‘Je vader vindt werk blijkbaar belangrijker dan ons.’
Hij herinnerde dat.
Ik had na ontdekking van affaire tegen mijn zus gezegd:
‘Sanne mag nooit meer in buurt van mijn kind komen.’
Noah hoorde deel.
Ik had in badkamer gehuild terwijl hij op deur klopte en niet wist wat er gebeurde.
Een onderzoeker vroeg:
‘Heeft u ooit geprobeerd Noah tegen zijn vader op te zetten?’
‘Niet bewust.’
‘Dat is geen nee.’
Ze had gelijk.
‘Ik heb dingen gezegd die hij niet had moeten horen.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik kapot was.’
‘Begrijpelijk. Maar?’
‘Niet zijn verantwoordelijkheid.’
Dat was verschil.
Ik kon mezelf niet verdedigen door perfect te doen.
Ik was geen perfecte moeder.
Ik was moe.
Boos.
Soms scherp.
Maar imperfectie is iets anders dan ongeschiktheid.
En verantwoordelijkheid nemen is iets anders dan een kind trainen om jouw fout te verbergen.






