DEEL 7 — EMMA EN DE FAMILIETRADITIE
Emma wilde met mij spreken.
Ik weigerde aanvankelijk.
Later stemde ik toe met begeleider aanwezig.
Ze zat tegenover mij.
Parels.
Altijd parels.
‘Noah mist me.’
‘Dat geloof ik.’
‘Je houdt hem bij ons weg.’
‘Dat bepaalt de tijdelijke regeling.’
‘Door jouw filmpjes.’
‘Noahs filmpjes.’
Ze keek weg.
‘Hij begreep niet wat hij deed.’
‘Precies daarom hadden jullie hem niet moeten oefenen.’
Emma’s mond verstrakte.
‘Iedere ouder bereidt een kind voor op moeilijke gesprekken.’
‘Je liet hem zinnen herhalen over mij.’
‘Omdat hij dichtklapt.’
‘Je vroeg hem te zeggen dat ik dingen vergeet.’
‘Dat doe je.’
‘Zoals?’
Ze zweeg.
‘Emma.’
‘Je vergat een keer zijn gymtas.’
Ik lachte.
Niet omdat grappig was.
Omdat mijn ‘instabiliteit’ blijkbaar op een gymtas rustte.
‘En mijn medicijnen?’
Ze werd bleek.
‘Welke?’
‘De foto’s die Sanne moest maken.’
‘Daar weet ik niets van.’
Misschien waar.
Misschien niet.
‘Waarom heb je tegen Noah gezegd dat ik in war was?’
Emma’s ogen vulden zich.
‘Omdat Julian zei dat jij hem alles wilde afpakken.’
‘Dus je koos zijn verhaal.’
‘Hij is mijn zoon.’
Daar.
Hetzelfde probleem.
Liefde als vrijbrief om niet meer kritisch te kijken.
‘Noah is ook familie.’
Ze keek naar mij.
‘Ja.’
‘En jij maakte hem bang om je zoon te beschermen.’
Dat brak iets.
Ze begon te huilen.
‘Ik wilde niet dat hij bang was.’
‘Maar hij was het.’
Geen grote verzoening.
Wel eerste keer dat zij gevolgen zag buiten Julian.






