DEEL 14 — NOAH EN DE CAMERA
Een jaar later was Noah zeven.
De zilveren camera lag in een doos op bovenste plank.
Niet bij politie meer.
Onderzoek afgerond.
Teruggegeven.
Ik vroeg hem:
‘Wil je hem nog?’
Hij keek ernaar.
‘Nee.’
‘Waarom?’
‘Ik vind filmpjes niet meer leuk.’
Dat brak iets in mij.
Een kind had ooit plezier gehad in filmen.
Volwassenen hadden camera veranderd in bewijsstuk.
‘We kunnen hem wegdoen.’
‘Mag ik hem aan opa geven?’
Mijn vader leefde niet meer.
Hij bedoelde blijkbaar iets anders.
Toen herinnerde hij zichzelf.
Zijn gezicht zakte.
‘O ja.’
Ik sloeg arm om hem.
‘We kunnen hem bewaren.’
‘Waarom?’
‘Omdat opa hem jou gaf.’
Hij dacht.
‘In doos.’
‘Prima.’
Hij keek naar zijn beer.
‘Beer blijft.’
‘Natuurlijk.’
‘Maar zonder camera.’
‘Absoluut.’
Hij glimlachte.
Het voelde als herstel.
Niet vergeten.
Iets terugbrengen naar kindformaat.
Beer was weer beer.
Geen bewijsmiddel.
Geen geheime kluis.
Gewoon knuffel.






