DEEL 14 — ONS HUWELIJK EINDIGDE ZONDER DAT LIEKE HOEFDE TE KIEZEN
Marieke en ik scheidden uiteindelijk.
Niet vanwege alleen duw.
Ons huwelijk was al kapot.
Affaire.
Leugens.
Wrok.
Mijn afwezigheid.
Haar geheime verhuizing.
Geen basis meer.
Huis?
Ik kocht haar aandeel uit tegen onafhankelijke taxatie zodat Lieke voorlopig niet nog een verhuizing kreeg.
Marieke vond appartement vijftien minuten fietsen verderop.
Geld van Lieke werd volledig teruggestort vóór financiële verdeling.
Van Mariekes aandeel.
Geen discussie.
Niels?
Relatie eindigde.
Niet door mijn eisen.
Hij stapte eruit toen duidelijk werd hoeveel hem verkeerd was verteld.
Later hoorde ik dat hij en Marieke nog één keer geprobeerd hadden.
Niet gelukt.
Niet mijn zaak.
Zorgregeling groeide.
Eerst één middag.
Dan dag.
Dan één nacht.
Na anderhalf jaar om het weekend plus vaste doordeweekse middag.
Niet exact 50/50.
Misschien ooit.
Misschien niet.
Belangrijker:
Lieke durfde zeggen wat ze wilde.
Als ze bij mama meer tijd wilde:
geen verraad aan mij.
Als ze niet wilde:
geen straf voor mama.
Dat was zwaarste balans.
Op een avond zei zij:
‘Pap, mama vraagt of ik volgend weekend extra kom omdat oma jarig is.’
‘Wil je?’
‘Ja.’
‘Dan doen.’
‘Ben je niet alleen?’
Ik glimlachte.
‘Ik ben volwassen.’
‘Maar je hebt niemand.’
Au.
‘Dank je.’
‘Ik bedoel vriendin.’
‘Dat weet ik.’
‘Ga je ooit daten?’
‘Misschien.’
‘Niet met juf Sandra.’
Ik verslikte me.
‘Waarom zeg je dat?’
‘Ze kijkt raar naar je.’
Kinderen zijn gevaarlijk.
‘Eet je broccoli.’
‘Dat is geen antwoord.’
Ons huis klonk weer als huis.
Niet dossier.
Niet geheim.
Gewoon leven.






