DEEL 12 — IK VERANDERDE VAN BAAN
Niet meteen.
Mijn werkgever gaf tijdelijk ruimte.
Na zes maanden werd duidelijk dat oude functie met gemiddeld negen reisdagen per maand niet meer paste bij wat ik nu wilde.
Ik kon blijven.
Niemand dwong.
Ik solliciteerde intern op directierol Benelux.
Minder internationaal.
Minder salarisbonus.
Meer thuis.
Toen ik dat Lieke vertelde:
‘Betekent dat dat je nooit meer vliegt?’
‘Nog wel eens.’
Haar gezicht zakte.
‘Maar minder.’
‘Hoeveel?’
‘Soms één nacht. Soms twee. En ik vertel altijd vooraf.’
Ze dacht.
‘Mag ik bellen als je vergadering hebt?’
Ik glimlachte.
‘Ja.’
‘Ook als belangrijk?’
‘Ja.’
‘En als ik alleen wil zeggen dat ik een tien heb?’
‘Vooral dan.’
Ze keek wantrouwig.
‘En je baas?’
‘Die overleeft.’
‘Zeker?’
‘Waarschijnlijk.’
Ze lachte.
Een maand later moest ik één nacht naar Brussel.
Voor vertrek vond ik briefje in koffer:
PAP IK BEN NIET BANG MAAR WEL BELLEN OM 19.30 PRECIES.
Om 19.29 zat ik klaar.
Niet omdat trauma mijn leven moest regeren.
Omdat betrouwbaarheid wordt gebouwd met kleine dingen.






