DEEL 13 — DE EERSTE MIDDAG ALLEEN MET MAMA
Acht maanden na incident.
Begeleide bezoeken waren goed gegaan.
Marieke hield zich aan afspraken.
Geen geheimtaal.
Geen druk.
Geen vragen over rechtszaak.
Lieke begon zelf te vragen:
‘Wanneer mag ik met mama weer koekjes bakken zonder iemand erbij?’
Professionals evalueerden.
Eerste onbegeleide middag.
Vier uur.
Niet overnachten.
Ik bracht Lieke.
‘Wil je dat ik blijf wachten?’
‘Nee.’
‘Zeker?’
‘Pap.’
‘Oké.’
Ze stapte uit.
Halverwege draaide ze om.
‘Maar telefoon aan.’
‘Altijd.’
Marieke stond bij deur.
Zij en ik keken elkaar.
‘Vier uur,’ zei ze.
‘Ja.’
‘Ik breng haar.’
‘Prima.’
Geen ruzie.
Ik reed weg.
Dat was moeilijker dan eerste rechtszitting.
Om 16.07 ging telefoon.
Mijn hart stopte.
Lieke:
‘Pap?’
‘Ja?’
‘Mam zegt dat we pizza bestellen. Mag ik ananas?’
Ik begon te lachen.
‘Dat is misdaad, maar vooruit.’
‘Oké doei.’
Vier uur later kwam zij thuis.
Blij.
Niet overdreven.
Normaal.
‘Hoe was het?’
‘Leuk.’
‘Mooi.’
‘Mama heeft iets gezegd.’
Ik wachtte.
‘Ze zei: “Ik heb jou geduwd en daarna bang gemaakt. Jij hebt dat niet veroorzaakt.”’
Mijn ogen brandden.
‘Hoe voelde dat?’
‘Raar.’
‘Waarom?’
‘Omdat ze vroeger altijd zei dat ik sap niet had moeten morsen.’
‘En nu?’
‘Nu zei ze dat ik honderd glazen had kunnen morsen en dat ze me nog steeds niet had mogen duwen.’
Ik slikte.
‘Dat klopt.’
‘Toen heb ik gehuild.’
‘Zij ook?’
‘Ja.’
‘En?’
‘Daarna pizza.’
Perfect.
Geen verzoening met muziek.
Een duidelijke zin.
Tranen.
Pizza.
Dat is hoe veel echte herstelmomenten eruitzien.






