DEEL 4 — FLORENCE BELT
Mijn ex-schoonmoeder belde op mijn zesde werkdag.
Ik zag naam.
Twijfelde.
Nam op.
“Rebecca.”
“Florence.”
“Dus het klopt.”
“Wat?”
“Dat je als verpleegster bij een rijke man woont.”
Mijn hele lichaam verstrakte.
“Wie heeft dat verteld?”
“Christopher.”
“Hoe weet hij het?”
“Den Haag is klein.”
Onzin.
Waarschijnlijk iemand via zorgopleiding.
“Wat wil je?”
“Alleen horen hoe het gaat.”
Ik lachte.
“Na mijn scheiding?”
“Je hoeft niet zo vijandig.”
“Ik werk.”
“Voor dertigduizend per maand, hoor ik.”
Daar.
“Hoe weet je mijn salaris?”
Stilte.
“Florence.”
“Dat soort dingen gaan rond.”
“Nee.”
Mijn contract was vertrouwelijk.
“Christopher heeft geen recht op die informatie.”
“Jullie waren twaalf jaar getrouwd.”
“Waren.”
Ze werd stil.
“Hij mist je.”
“Dat is zijn probleem.”
“Brenda is voorbij.”
Ik sloot ogen.
Natuurlijk.
“Moet ik applaudisseren?”
“Ze bleek niet geschikt voor iets serieus.”
Dat was zo grof dat ik bijna lachte.
“Florence.”
“Ja?”
“Bel mij niet meer over Christopher.”
“Je bent bitter.”
“Misschien.”
“Je zult zien hoe lastig het is om op jouw leeftijd opnieuw—”
Ik hing op.
Mijn handen trilden.
Garrett zat buiten op terras.
Hij keek op.
“Familie?”
“Voormalig.”
“Erger.”
Ik glimlachte.
“Uw moeder?”
“Mijn ex-schoonmoeder.”
“Ah.”
“Waarom ah?”
“Moeders van mannen die nooit leren zelf sorry te zeggen.”
Ik keek hem aan.
“Specifiek.”
“Ervaring.”
Stilte.
“Christopher?”
vroeg hij.
Mijn hoofd schoot op.
“Hoe kent u zijn naam?”
Garrett wees naar mijn gezicht.
“Je zei hem tijdens telefoongesprek.”
Ik ontspande.
“Ex-man.”
“Affaire?”
“Hoe—”
“Gok.”
“Ja.”
“Idioot.”
“U kent hem niet.”
“Man die vrouw bedriegt terwijl zij zijn schoonmoeder naar arts rijdt? Redelijke voorlopige classificatie.”
Ik begon te lachen.
“Dat stond niet in gesprek.”
“Je dossier.”
Ik keek hem vernietigend aan.
Hij trok wenkbrauw.
“Je vroeg waarom wij dertigduizend betalen.”
“Voor privacy?”
“Voor mensen die achtergrondchecks doen.”
“Dat voelt ineens minder charmant.”
“Sorry.”
Hij werd serieus.
“Wil je dat ik bepaalde delen laat verwijderen uit HR?”
“Dat zou prettig zijn.”
“Regel ik.”
Daar.
Een miljardair die vroeg hoe informatie over míj beheerd mocht worden.
Mijn eigen man had jarenlang mijn grenzen als hinderlijk gezien.
Ik haatte dat ik het verschil zo sterk voelde.
“Dank.”
Garrett keek naar tuin.
“Je hoeft mij niet dankbaar te zijn voor normale toestemming.”
Mijn keel trok dicht.
“Dat weet ik.”
Maar misschien wist ik het pas net.






