DEEL 11 — CHRISTOPHER KOMT TERUG
Mijn ex-man verscheen op landgoed op een regenachtige dinsdag.
Ik wist van niets.
De beveiliging belde.
“Mevrouw Miller, er staat een Christopher Miller bij de poort.”
Mijn maag draaide.
“Niet binnenlaten.”
“Hij zegt dat het dringend is.”
“Niet binnenlaten.”
Garrett zat aan bureau.
“Probleem?”
“Ex.”
“Ah.”
“Niet ah.”
“Sorry.”
Mijn telefoon ging.
Christopher.
Ik nam.
“Wat doe je hier?”
“Rebecca, alsjeblieft.”
“Waarom?”
“Ik moet je spreken.”
“Telefonisch.”
“Niet zo.”
“Dan niet.”
Hij zweeg.
“Mijn moeder is ziek.”
Mijn hart trok.
Ondanks alles.
“Wat heeft ze?”
“Operatie nodig.”
“Ernstig?”
“Niet levensbedreigend.”
Ik ademde.
“Wat wil je van mij?”
Stilte.
Daar.
“Christopher.”
“ApexBio zit in problemen.”
Ik sloot ogen.
Niet Florence.
Werk.
“En?”
“Corbin Industries is een van belangrijkste potentiële partners.”
Mijn bloed werd koud.
Natuurlijk wist hij waar ik werkte.
Niet via roddel.
Zakelijk netwerk.
“Je wilt dat ik Garrett beïnvloed.”
“Geen beïnvloeden.”
“Wat dan?”
“Zeg alleen dat ApexBio serieus bedrijf is.”
Ik begon te lachen.
“Jezus.”
“Rebecca.”
“Je bedriegt me, laat je moeder mij schuld geven en twee jaar later kom je bij poort van mijn cliënt omdat je zijn contract nodig hebt?”
“Dat is niet eerlijk.”
“Wat is niet eerlijk?”
“Alles samenvoegen.”
Ik werd stil.
Hij had ironisch genoeg gelijk.
Dus ik scheidde dingen.
“Als ApexBio een goed voorstel heeft, moet het via normale route.”
“Maar—”
“Ik ga geen cliënt beïnvloeden.”
“Je hebt toegang.”
“Dat is exact waarom ik het niet doe.”
Hij werd boos.
“Je verdient dertigduizend per maand dankzij hem en ineens ben jij heilige?”
Daar.
Oude Christopher.
Ik voelde niets meer.
“Ga naar huis.”
“Rebecca.”
“En bel mijn werkgever nooit meer via privérelatie.”
“Florence heeft gelijk. Je bent koud geworden.”
Ik glimlachte.
“Misschien heb ik eindelijk temperatuur waarbij ik functioneer.”
Ik hing op.
Garrett keek.
“Alles goed?”
“Ja.”
“Wil hij zaken?”
Ik keek hem scherp aan.
“Hoe weet u?”
“Gezicht.”
“U gaat niets doen.”
“Was ik niet van plan.”
“Goed.”
Hij grijnsde.
“Je wordt bazig.”
“Cliëntgrenzen.”
Later stuurde Christopher excuses.
Niet alleen om bedrijf.
Voor huwelijk.
Ik denk dat ik pas nu begrijp hoeveel vanzelfsprekend ik vond dat jij zorgde.
Ik antwoordde niet direct.
Een week later:
Ik verwacht geen reactie.
Dat maakte antwoord makkelijker.
Ik hoop dat jij en Florence goed voor elkaar zorgen. Ik wens je het beste. Maar ik kom niet terug.
Hij schreef:
Dat begrijp ik.
Geen drama.
Twaalf jaar huwelijk eindigde uiteindelijk met twee regels op telefoon.
Soms is dat genoeg.






