DEEL 3 — “HIJ WORDT TOCH NIET BETER”
De volgende ochtend om halfacht kwam Douglas de ontbijtkamer binnen terwijl ik Garrett hielp met zijn ochtendmedicatie.
“Hoe heeft hij geslapen?”
Ik keek naar Garrett.
Hij zei:
“Redelijk.”
Douglas schonk koffie.
“Ik vroeg Rebecca.”
Garrett:
“En ik antwoordde.”
Douglas lachte.
“Je bent chagrijnig.”
“Van familie.”
Ik zag hoe gespannen Garretts hand werd.
Niet angst.
Ingehouden woede.
Douglas was zes jaar jonger.
Knap.
Sociaal.
Het soort man dat altijd lijkt alsof hij net uit een advertentie voor vermogensbeheer is gestapt.
“Rebecca,” zei hij, “mama wil dat iedere ochtend om negen uur een kort rapport wordt gemaild.”
“Over?”
“Garrett.”
“Aan wie?”
“Mij. Mama. Gertrude.”
“Medische informatie gaat naar cliënt en door hem aangewezen personen.”
Douglas keek mij strak aan.
“Wij zijn zijn familie.”
Garrett:
“Rebecca heeft gelijk.”
“Garr.”
“Mijn informatie.”
Douglas zuchtte.
“Zie je hoe moeilijk hij wordt?”
Hij zei het tegen mij.
Alsof Garrett een kind was.
“Dat is een mening,” antwoordde ik.
Douglas keek geïrriteerd.
“Je hoeft hier niet juridisch te doen.”
“Ik doe zorg.”
“Voor dertigduizend euro mag er best service bij.”
Garretts gezicht werd donker.
“Ga.”
Douglas lachte.
“Je kunt me niet uit mama's huis zetten.”
Garrett:
“De villa is eigendom van mijn holding.”
Stilte.
Interessant.
Douglas zette kop neer.
“Prima.”
Bij deur draaide hij om.
“Vanmiddag komt iemand van kantoor met stukken.”
“Welke?”
“Bestuur.”
“Stuur naar Samuel.”
Garretts advocaat.
Douglas:
“Alles hoeft niet langs Samuel.”
Garrett:
“Wat ik teken wel.”
Douglas vertrok.
Ik keek naar Garrett.
“Is dit normaal?”
“Ja.”
“Dat is geen compliment.”
“Ik weet het.”
Later kwam fysiotherapeut Justin.
Begin veertig.
Rustige man.
Geen overdreven optimisme.
Hij deed oefeningen met Garrett.
Ik observeerde.
Rechterenkel.
Lichte knieactivatie.
Links minder.
Garrett kon met ondersteuning zijn bekken iets verplaatsen.
“Goed,” zei Justin.
Geen applaus.
Geen “wonder”.
Revalidatie is klein.
Centimeters.
Seconden.
Na afloop vroeg ik:
“Mag ik iets vragen?”
Justin keek naar Garrett.
Die knikte.
“Waarom weten familieleden niets?”
Justin zuchtte.
“Ik rapporteer aan Garrett en behandelend specialist.”
“Maar zij wonen hier.”
“Dat maakt hen geen behandelteam.”
Goed antwoord.
“Is herstel significant?”
“Significant betekent niet spectaculair.”
“Leg uit.”
“Na een incomplete dwarslaesie kan functie maandenlang veranderen. Soms verbetert iets. Soms stagneert het. Garrett heeft nieuwe motorische activiteit.”
“Kan hij lopen?”
“Nee.”
“Kan hij ooit?”
“Geen betrouwbare voorspelling.”
Garrett keek raam.
Justin vervolgde:
“Maar enkele maanden geleden was er nauwelijks doelgerichte activiteit in zijn rechterbeen.”
“Nu wel.”
“Ja.”
“Dus permanent volledig verlies is minder zeker.”
“Correct.”
Daar lag het.
Niet:
Garrett kan lopen.
Wel:
het verhaal “dit wordt nooit beter” is medisch te stellig.
Die middag kwam een man van kantoor.
Leren map.
Douglas erbij.
Evelyn ook.
Ik stond op afstand.
Garrett las.
“Wat is dit?”
Douglas:
“Tijdelijke stemvolmacht.”
“Nee.”
“Mama en ik hebben hem laten beperken.”
“Nee.”
“Garrett, luister.”
“Nee.”
Evelyn zuchtte.
“Je kunt niet iedere zakelijke beslissing vanuit een rolstoel blijven blokkeren.”
De kamer werd stil.
Ik voelde mijn maag.
Garrett keek naar haar.
“Vanuit een rolstoel?”
“Dat bedoel ik niet.”
“Wat bedoel je?”
“Je bent moe.”
“Nu niet.”
“Je hebt behandeling.”
“Vanmiddag klaar.”
“Je hebt pijn.”
“Nu drie uit tien.”
Ze werd rood.
Douglas:
“Het bedrijf kan niet wachten tot jij je oude zelf bent.”
Garrett:
“Mijn oude zelf heeft jou nog steeds niet gemachtigd.”
Hij sloot map.
“Weg.”
Evelyn keek naar mij.
“Kun jij hem uitleggen dat stress slecht is voor zijn herstel?”
Ik voelde woede.
“Dat is niet mijn rol.”
“Jij bent zijn verpleegkundige.”
“Precies.”
Garrett keek mij aan.
Dankbaarheid.
Heel klein.
Die avond in badkamer zei hij:
“Zie je?”
“Wat?”
“Waarom ik wacht.”
“Ze hebben niet geprobeerd uw behandeling te stoppen.”
“Nog niet.”
“Garrett.”
Hij keek.
“Pas op dat angst geen bewijs wordt.”
Hij zweeg.
“Wat?”
“Uw familie gedraagt zich controlerend.”
“Ja.”
“Maar u moet verschil houden tussen wat u vreest en wat u kunt aantonen.”
Hij glimlachte verdrietig.
“Samuel zegt hetzelfde.”
“Dan is Samuel slim.”
“Dat is waarom hij duur is.”
Ik lachte.
Voor het eerst.






