DEEL 9 — VERA DACHT DAT IK HAAR UIT HAAR LEVEN WILDE GOOIEN
Vera stuurde een brief.
Zes pagina’s.
Eerste helft:
verwijten.
Ik had Rick ‘ontmand’.
Mijn carrière had hem ongelukkig gemaakt.
Mijn moeder had zich ‘bemoeid’.
Ik gebruikte geld om iedereen te beheersen.
Dat laatste deed pijn.
Omdat ik moest onderzoeken of er iets in zat.
Had ik betaald in plaats van gepraat?
Ja.
Had ik vaak problemen opgelost met geld?
Ja.
Hypotheek.
Vakanties.
Medische kosten.
Auto.
Ik had macht via inkomen.
Maar verschil was:
ik had Vera nooit gedwongen mijn geld aan te nemen.
Zij had het wel als recht behandeld.
Tweede helft van brief veranderde.
Ik heb Margriet niet gezien als jouw moeder, maar als iemand die toch niets anders te doen had.
Ik staarde.
Wreed.
Maar eerlijk.
Ik vond het onrechtvaardig dat Rick moest koken, wassen en voor kinderen zorgen terwijl jij in Londen zat. Ik weet nu dat ik daarbij volledig negeerde dat hij op dat moment niet eens werkte.
Daar.
Ik beschermde mijn zoon tegen schaamte door werk op iemand anders af te schuiven.
Goed geformuleerd.
Toen Margriet mij tegensprak, greep ik haar vast. Ik had dat niet mogen doen.
Geen ‘maar’.
Vooruitgang.
Daarna:
Ik verwacht niet dat je mij weer bij kinderen laat. Ik wil wel weten wat ik moet doen als ik ooit opnieuw contact mag hebben.
Ik bracht brief naar kinderpsycholoog en advocaat.
Niet omdat zij beslissen over familie.
Om mijn eigen woede niet enige kompas te maken.
Advies:
geen haast.
Vera kon individuele therapie volgen.
Agressieregulatie / systeemtherapie.
Geen direct kindcontact zolang zij verantwoordelijkheid net begon te nemen.
Ik stuurde via advocaat:
Dank voor erkenning. Voorlopig blijft er geen contact met Sem en Emma. Als u gedurende langere tijd behandeling volgt en professionals later contact verantwoord achten, kan dit opnieuw worden besproken. Er is geen garantie.
Vera antwoordde één zin:
Ik begrijp het.
Ik geloofde haar niet meteen.
Dat hoefde ook niet.






