DEEL 6 — VERA HAD MIJN MOEDER ALS PERSONEEL BEHANDELD OMDAT ZIJ DACHT DAT IK HAAR TOCH NOOIT ZOU GELOVEN
Margriet bleef eerste weken bij mij.
Niet permanent.
Ze wilde terug naar eigen appartement.
‘Ik ben geen patiënt.’
‘Nee.’
‘En jij gaat mij niet in gouden kooi stoppen omdat je schuldgevoel hebt.’
Dat was mijn moeder.
We kregen thuiszorg tijdelijk voor zwaardere taken.
Arts paste medicatie aan.
Blauwe plekken trokken weg.
Eén avond vroeg ik:
‘Hoe begon het?’
Ze wist wat ik bedoelde.
‘Vera?’
‘Ja.’
Margriet zuchtte.
‘Klein.’
Altijd klein.
Eerste keer vroeg Vera of Margriet ook soep wilde maken terwijl ze toch bij kinderen was.
Daarna was.
Daarna bedden.
Daarna strijken.
‘Waarom deed je het?’
‘Omdat ik wilde helpen.’
‘Mam.’
‘En omdat Rick zei dat jij zo gestrest was.’
Ik keek.
‘Wat?’
‘Hij zei dat jij in Londen bijna tegen burn-out zat en dat je niet kon weten hoeveel chaos thuis was.’
Leugen.
Ik was druk.
Geen burn-out.
‘Dus je hield dingen voor me weg.’
‘Ja.’
‘Waarom?’
‘Omdat ik dacht dat ik jou beschermde.’
Bekend patroon.
‘En Vera?’
‘Ze zei steeds dat jij geluk had dat Rick zo tolerant was met jouw carrière.’
Ik lachte ongelovig.
‘Tolerant?’
‘Volgens haar hoorde moeder van tweeling niet zoveel te reizen.’
‘En toch liet zij jou alles doen.’
Margriet glimlachte bitter.
‘Ik was gratis.’
Daar.
Vera vond mijn carrière egoïstisch maar leefde van inkomsten.
Zij vond Margriet zwak maar gebruikte haar arbeid.
‘Wanneer eerste keer fysiek?’
‘Drie maanden geleden.’
Vera pakte pols toen Margriet weigerde haar auto te wassen? Too much. Let's say over children.
‘Emma wilde niet slapen. Vera zei dat ik haar moest laten huilen. Ik pakte Emma op.’
‘En?’
‘Ze trok mij weg bij wieg.’
Vingergreep.
‘Rick gezien?’
‘Ja.’
‘Wat zei hij?’
‘Mam bedoelt het niet zo.’
Mijn hele lichaam spande.
Daar was zin die huwelijk samenvatte.
Mam bedoelt het niet zo.
Bedoeling als universele vrijbrief.
‘Waarom bleef je komen?’
Margriet huilde.
‘Omdat ik bang was dat als ik niet kwam, Vera alleen met kinderen zou zijn.’
Ik voelde koude rilling.
Mijn moeder had zichzelf laten behandelen als vuil omdat zij dacht daarmee mijn kinderen te beschermen.
‘Heb je ooit gezien dat Vera kinderen pijn deed?’
‘Nee.’
‘Rick?’
‘Nee.’
Dank god.
‘Maar zij schreeuwt.’
‘Ja.’
‘Veel?’
Margriet knikte.
‘En Rick zegt meestal dat ze moet stoppen, maar pas als kinderen huilen.’
Niet genoeg.
Nooit op tijd.






