DEEL 12 — MARGriet WILDE GEEN KAMER IN MIJN VILLA
Ik dacht dat mijn moeder benedenkamer permanent zou nemen.
Zij dacht daar anders over.
‘Ik woon niet bij jou.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat ik een huis heb.’
‘Maar trappen—’
‘Ik verhuis naar appartement met lift.’
‘Ik kan—’
Ze stak hand op.
‘Daar ga je weer.’
‘Wat?’
‘Alles oplossen met geld.’
Au.
‘Ik wilde helpen.’
‘Weet ik.’
Ze glimlachte.
‘Maar je mag me helpen zoeken. Niet kopen zonder te vragen.’
Fair.
We vonden appartement twaalf minuten rijden.
Gelijkvloers.
Balkon.
Lift.
Dicht bij fysiotherapie.
Zij betaalde uit verkoop eigen woning.
Ik hielp met verhuizing.
Niet financieel behalve cadeau van nieuwe stoel.
Met toestemming.
‘Deze mag?’
‘Deze mag.’
Margriet begon therapie.
Niet omdat ze zwak was.
Omdat zij moest begrijpen waarom ze zo lang zweeg.
‘Ik dacht dat goede moeder haar volwassen kind niet belast,’ zei ze.
‘En nu?’
‘Nu denk ik dat stilte ook belasting kan zijn.’
Ze kreeg gelijk.
Onze relatie werd beter toen ik stopte haar redder te spelen.
Zij stopte mijn huwelijk te beschermen.
Wij werden moeder en dochter.
Niet martelaar en succesvolle kind.






