DEEL 4 — WAAROM MARIANA NIET WAS WEGGEGAAN
Na familielunch stuurde ik iedereen weg.
Niet dramatisch.
Geen beveiligers die mijn moeder op straat zetten.
Het was tenslotte Mariana’s huis.
Dus keek ik naar haar.
‘Wat wil jíj?’
Ze dacht even.
‘Ik wil dat Evelien en Sanne vandaag vertrekken.’
Mijn moeder hapte naar adem.
‘Mariana!’
Ik draaide me niet eens om.
‘Dat gebeurt.’
‘Julian, ik ben je moeder.’
‘En dit is haar huis.’
Mariana keek me aan.
‘Geen hotel op mijn kosten.’
‘Prima.’
‘En geen familiechauffeur.’
‘Ook prima.’
‘Ze hebben eigen geld.’
Mijn moeder zei:
‘Dit is vernederend.’
Mariana antwoordde kalm:
‘Nee. Vernederend is met muntjes boodschappen moeten betalen terwijl iemand anders champagne uit jouw kelder drinkt.’
Evelien werd rood.
Twee uur later waren zij en Sanne weg.
Niet alles van hen.
Alleen koffers en noodzakelijke spullen.
De rest kon later onder begeleiding worden opgehaald.
Toen huis stil was, stond ik in keuken tegenover Mariana.
‘Waarom ben je niet weggegaan?’
Ze keek naar tuin.
‘Omdat ik drie weken geleden al wist dat er geld verdween.’
‘Waarom niet naar hotel?’
‘Met welke kaart?’
‘Je persoonlijke rekening.’
Ze lachte bitter.
‘Mijn nieuwe bankpas is twee keer “kwijtgeraakt” in post. Mijn identiteitsmap lag achter slot in jouw kantoor nadat je moeder sleutel liet vervangen. Mijn oude persoonlijke rekening had ik bijna leeggetrokken omdat ik drie maanden geleden de salarissen van twee huishoudmedewerkers heb voorgeschoten nadat familiekantoor betalingen niet uitvoerde.’
‘Wat?’
‘Je weet zelfs dat niet.’
Nee.
Dat wist ik niet.
‘Waarom heeft niemand mij gebeld?’
‘Omdat iedereen dacht dat je moeder namens jou handelde.’
Mijn beperkte volmacht.
Mijn naam.
Mijn afwezigheid.
Alles kwam bij mij terug.
‘Ik had nog beleggingen,’ zei Mariana. ‘Maar ik wilde ze niet impulsief liquideren. Mijn advocaat regelde vervangende identificatie en nieuwe rekening. Die wordt morgen actief.’
‘Dus de supermarkt—’
‘Was gênant, ja.’
‘Waarom bleef je hier?’
Haar gezicht veranderde.
‘Omdat ik wilde weten wat ze zouden proberen.’
Ik zweeg.
‘Toen mijn kaart voor het eerst werd geblokkeerd, dacht ik fout. Toen mijn kleding verdween, dacht ik machtsspel. Toen ik conceptdocumenten vond over overdracht van huis, wist ik dat het meer was.’
‘Waar vond je die?’
‘Printer in bibliotheek.’
Ze glimlachte flauwtjes.
‘Sanne print alles.’
Ik kon bijna lachen.
Bijna.
‘Ik heb mijn advocaat gebeld vanaf telefoon van tuinman.’
‘Waarom vertelde je mij niet rechtstreeks via hem?’
‘Dat probeerde hij.’
‘Ik heb niets ontvangen.’
‘Dat weet ik.’
‘Hoe?’
Ze liep naar veldbedkamer.
Haalt een map.
‘Omdat je persoonlijke assistent twee weken geleden contact met mijn advocaat zocht.’
Ik keek naar naam op document.
Mijn assistent, David.
‘Hij zei dat je moeder expliciet had gevraagd alle juridische huiszaken via haar te laten lopen zolang jij in buitenland was.’
Ik voelde woede.
Maar ook schaamte.
‘Waarom heb je tot vandaag gewacht?’
Mariana keek mij recht aan.
‘Omdat er vanochtend iemand anders zou komen.’
‘Wie?’
De bel ging.
Een man in donker pak stond voor voordeur.
Notaris Jeroen van Hal.
Naast hem:
onze externe accountant.
Mariana zei:
‘Daarop.’






