DEEL 10 — DE POLITIE KWAM NIET
Ik verwachtte half dat accountants onmiddellijk politie zouden adviseren.
Dat gebeurde niet.
Eerst onderzoek.
De transacties waren ingewikkeld.
Mijn moeder had beperkte volmacht.
Sommige betalingen vielen binnen bevoegdheid.
Andere waarschijnlijk niet.
De digitale goedkeuring via Sanne’s apparaat moest technisch worden onderzocht.
Mariana wilde geen spektakel.
‘Ik wil mijn geld terug waar het van mij is.’
‘En verder?’
‘Ik wil dat toegang stopt.’
‘Aangifte?’
‘Als blijkt dat handtekeningen of jouw account bewust zijn misbruikt, dan beslissen we op basis van feiten.’
Niet op woede.
Dat bewonderde ik.
Misschien omdat ik zelf op dat moment veel minder redelijk voelde.
Onze accountant vond uiteindelijk dat €42.000 uit Mariana’s huisreserve zonder geldige opdracht was overgeboekt.
€18.500 daarvan was al uitgegeven.
De rest kon worden teruggeboekt.
Mijn moeder stemde via advocaat in met terugbetalingsregeling om civiele procedure te voorkomen, zonder daarmee alle juridische verwijten te erkennen.
Voor digitale toegang tot mijn account bleek Sanne’s iPad inderdaad gebruikt.
Maar wie precies code had ingevoerd kon niet hard bewezen worden.
Sanne zei dat Evelien haar had gevraagd.
Evelien zei dat Sanne haar wilde helpen.
Ze begonnen elkaar de schuld te geven.
Dat was misschien treurigste deel.
De eenheid waarmee ze Mariana hadden klein gehouden verdween zodra verantwoordelijkheid binnenkwam.






