DEEL 11 — HET PERSONEEL
Ik sprak met ons huishoudelijk personeel.
Eén voor één.
Zonder moeder.
Zonder Mariana.
Tuinman Karel zei:
‘Mevrouw Mariana at de laatste weken soms in bijkeuken.’
‘Waarom heeft u mij niet gebeld?’
Hij keek ongemakkelijk.
‘Uw moeder zei dat u wist wat er speelde.’
De huishoudster Rosa zei:
‘Mevrouw Evelien verbood ons eten voor Mariana op kamer te brengen.’
Mijn keel trok.
‘Waarom?’
‘Omdat zij zei dat Mariana niet langer hoofd van huishouden was.’
‘En wat deed u?’
‘Ik bracht soms toch brood.’
Ik moest wegkijken.
Onze kok zei dat hij ontslag had overwogen omdat hij niet wilde meewerken aan familieruzie.
Iedereen had signalen gezien.
Niemand wist wie bevoegd was.
Omdat ik één ding nooit duidelijk had gemaakt:
Mariana was niet ‘de vrouw des huizes’ omdat ze met mij getrouwd was.
Ze was eigenaar.
Maar belangrijker:
ze was mens die respect verdiende, eigendom of niet.
Ik had een structuur gemaakt waarin geld alles bepaalde.
Dus mijn moeder kon eenvoudig zeggen:
‘Julian betaalt, dus Julian beslist.’
En omdat ik afwezig was, besloot zij namens mij.






