DEEL 8 — ROBERT
Robert van Loon meldde zich zelf.
Niet bij mij.
Bij mijn advocaat.
Dat vond ik slimmer dan onverwacht bij Eva voor de deur staan.
Hij wilde praten.
De Jong adviseerde akkoord te gaan onder voorwaarden.
Video.
Opname met toestemming.
Advocaat erbij.
Robert verscheen op het scherm vanuit een kantoor in Rotterdam.
Zijn gezicht was grauw.
‘Claire.’
‘Robert.’
‘Het spijt me dat we elkaar zo spreken.’
‘Mij ook.’
Hij keek naar De Jong.
‘Wat ik zeg kan consequenties hebben voor mijn werkgever.’
‘Dan raad ik u aan uw eigen advocaat te hebben.’
‘Die heb ik.’
Een man buiten beeld knikte.
Robert begon.
Aurora was een zijproject.
Althans, dat had David verteld.
Een kans om buiten het bouwbedrijf om mee te investeren in vastgoed op Tenerife.
Robert had via Van Rijn & Partners geld laten voorschieten omdat hij van plan was dat later administratief als projectontwikkeling te boeken.
‘Met toestemming van de andere bestuurders?’ vroeg De Jong.
‘Niet volledig.’
‘Dus nee.’
Robert slikte.
‘Nee.’
‘Hoeveel?’
‘Vierhonderdduizend.’
Mijn mond werd droog.
‘Waarom?’
Robert keek naar mij.
‘Omdat David cijfers liet zien die uitzonderlijk goed waren.’
‘En u controleerde niets?’
‘Er waren taxaties.’
‘Echt?’
‘Dat wordt nu onderzocht.’
‘Heeft u mijn naam gezien?’
Hij werd stil.
‘Robert.’
‘Ja.’
‘Waar?’
‘Op garantiepapieren.’
‘En u dacht dat ik wist van het project?’
‘David zei dat jullie samen investeerden.’
Ik lachte bitter.
‘Ik wist niet eens dat het bestond.’
Robert sloot zijn ogen.
‘Dat begrijp ik nu.’
‘Waarom dacht u dat ik 1,2 miljoen kon garanderen?’
‘Hij zei dat jouw familie vermogen had.’
Weer die leugen.
‘Mijn vader was buschauffeur.’
Robert keek op.
‘Wat?’
‘Mijn moeder werkte in de zorg.’
‘Maar Hartman Family Investments—’
‘Was zes maanden oud.’
‘David zei dat er familievermogen in zat.’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Het enige familievermogen dat erin zat, was waarschijnlijk ons spaargeld.’
Robert vloekte.
Zijn advocaat raakte zijn arm aan.
‘Rustig.’
‘Heeft David u verteld over Monique?’ vroeg ik.
Robert werd stil.
Interessant.
‘U wist het.’
‘Van een relatie?’
‘Ja.’
‘Ik had vermoedens.’
‘Wist u dat hij tegen haar zei dat wij gescheiden waren?’
‘Nee.’
‘Wist u dat zij 250.000 euro had gestort?’
‘Niet het precieze bedrag.’
‘Maar wel dat ze investeerde.’
‘Ja.’
‘Dus u wist dat uw collega geld aannam van de vrouw met wie hij mogelijk een affaire had voor hetzelfde project waarvoor hij mijn naam gebruikte.’
Robert keek naar de tafel.
‘Als je het zo zegt—’
‘Hoe wilt u het anders zeggen?’
Hij had geen antwoord.
Toen kwam het deel waarvoor hij waarschijnlijk echt belde.
‘David heeft niet alles zelf bedacht.’
Mijn hart sloeg sneller.
‘Wie dan?’
Robert keek naar zijn advocaat.
Die knikte één keer.
‘Een man op Tenerife.’
‘Naam?’
‘Javier Morales.’
De Spaanse advocaat van Monique kende die naam.
Projectbemiddelaar.
Financieringsadviseur.
Een man die investeerders koppelde aan vastgoedprojecten.
Niet per se illegaal.
Maar hij was betrokken geweest bij meerdere mislukte ontwikkelingen.
‘David ontmoette hem wanneer?’
‘Een jaar geleden.’
Dus vóór Monique.
Vóór Aurora.
‘Wat wilde Javier?’
‘Kapitaal.’
‘En David leverde mensen?’
Robert werd rood.
‘Zo zou ik het niet zeggen.’
‘Maar?’
‘David kon investeerders overtuigen.’
Ik dacht aan Monique.
Aan mij.
Aan Robert.
Misschien was dat Davids echte talent.
Mensen overtuigen dat ze speciaal waren.
‘Hoe verdient David eraan?’
‘Succesfee. Aandelen.’
‘Hoeveel?’
‘Als Aurora doorging, mogelijk enkele tonnen.’
‘Dus hij riskeerde ons geld en mijn naam voor commissie.’
Robert zei niets.
‘Heeft hij nog andere investeerders?’
‘Ja.’
‘Wie?’
‘Dat weet ik niet allemaal.’
‘Hoeveel?’
‘Minstens vier.’
Mijn maag draaide.
Dit was groter.
Niet wereldschokkend.
Geen maffianetwerk.
Maar wel een patroon.
Investeerders.
Papieren.
Overgewaardeerd vastgoed.
Een man die mensen liet geloven dat anderen al akkoord waren.
‘Waarom komt u nu naar voren?’
Robert lachte bitter.
‘Omdat de raad van bestuur mij gisteren heeft geschorst.’
‘En?’
‘Omdat ik voor het eerst begrijp dat David mij misschien precies hetzelfde heeft verteld als iedereen.’
‘Wat?’
‘Dat alle anderen al wisten wat er gebeurde.’
Daar was het.
De kern.
Tegen Monique:
Claire weet van ons.
Tegen Robert:
Claire investeert mee.
Tegen mij:
De financiën zijn normaal.
Tegen zijn werkgever:
Robert heeft toestemming.
Iedereen dacht dat iemand anders had gecontroleerd.
David leefde in de ruimtes tussen mensen die niet rechtstreeks met elkaar spraken.
Na het gesprek zei De Jong:
‘Dit is belangrijk.’
‘Strafbaar?’
‘Misschien.’
Ik keek haar aan.
Ze glimlachte bijna.
‘Sorry.’
‘Nee, het is al goed.’
‘We moeten wachten op documenten.’
‘Wat nu?’
‘Aangifte over mogelijke identiteits- en documentfraude ligt voor de hand.’
Mijn hart sloeg sneller.
Aangifte.
Tegen mijn man.
De vader van mijn kinderen.
‘Moet ik?’
‘Dat is uw beslissing.’
Ik keek naar Bas.
Hij zei niets.
Goed.
Geen druk.
Ik dacht aan Maya.
Aan Leo.
Aan het document van twee dagen na zijn geboorte.
‘Ja.’
Mijn stem trilde.
‘Ik doe het.’
Die middag deden we digitaal de eerste melding en maakten een afspraak voor een uitgebreide verklaring zodra ik terug in Nederland zou zijn.
David belde die avond niet.
Voor het eerst.
Geen berichten.
Geen hartjes.
Niets.
Het voelde niet als rust.
Meer als de stilte voordat iemand een nieuwe strategie kiest.
Om 23.18 uur kreeg ik een e-mail.
Van David.
Onderwerp:
VOOR DE KINDEREN.
Ik opende hem.
Claire,
Ik weet dat je boos bent en ik accepteer verantwoordelijkheid voor de relatie met Monique. Ik had dat anders moeten aanpakken.
Anders moeten aanpakken.
Alsof hij een vergadering verkeerd had gepland.
Verder:
Wat Aurora betreft, heb jij op verschillende momenten mondeling ingestemd met investeringen die ons op termijn financieel onafhankelijk zouden maken. Dat jij je nu bepaalde gesprekken niet herinnert, maakt de afspraken niet minder reëel.
Mijn huid werd koud.
Niet herinnert.
Hij bouwde zijn verdediging al.
En toen:
Je moet bovendien beseffen dat jouw emotionele toestand sinds de zwangerschap vaak wisselend is geweest. Ik wil geen medische details gebruiken, maar als dit juridisch wordt, zal ik mezelf moeten verdedigen.
Ik las de zin opnieuw.
Eva keek naar me.
‘Wat?’
Ik gaf haar de telefoon.
Ze werd wit van woede.
‘Hij dreigt je postpartum toestand tegen je te gebruiken.’
‘Ja.’
‘Klootzak.’
Ik bleef opvallend kalm.
Want David maakte één fout.
Mijn huisarts, verloskundige en ziekenhuisdossier waren heel duidelijk.
Geen psychose.
Geen verwardheid.
Geen verminderd beoordelingsvermogen.
Uitputting?
Ja.
Verdriet na de dood van mijn moeder?
Ja.
Maar ik was volledig wilsbekwaam.
En belangrijker:
de data waarop ik zogenaamd documenten had getekend kwamen overeen met momenten waarop ik aantoonbaar ergens anders was.
Eén document droeg mijn handtekening terwijl ik tijdens een bevalling in het ziekenhuis lag.
Een ander op de dag dat ik met Maya bij de tandarts zat.
Een derde tijdens een videobelafspraak met mijn werkgever.
David dacht dat mijn leven chaotisch genoeg was om gaten in mijn geheugen te creëren.
Maar chaos laat ook sporen achter.
Agenda's.
Berichten.
Camera's.
Medische dossiers.
En voor het eerst begon ik te geloven dat de waarheid misschien niet alleen pijnlijk was.
Misschien kon ze ook bewijs worden.






