DEEL 7 — PROJECT AURORA
Project Aurora was geen villa.
Dat was de eerste grote leugen binnen de grotere leugen.
De villa was slechts één onderdeel.
Aurora Coastal was opgezet om een klein appartementencomplex aan de kust van Tenerife te kopen, renoveren en doorverkopen.
Op papier zag het er uitstekend uit.
Twaalf luxe appartementen.
Zeezicht.
Dakterras.
Hoge verwachte opbrengst.
Het probleem was alleen dat de eigendomsrechten van het complex omstreden waren.
Dat ontdekten Bas en zijn advocaat binnen twee dagen.
De verkoper had schuldeisers.
Er liep een procedure.
Een vergunning was nog niet definitief.
En de waarde die in Davids investeringsdocumenten stond, was bijna dubbel zo hoog als een lokale taxatie.
‘Dus hij heeft geld opgehaald voor een slecht project?’ vroeg ik.
‘Mogelijk,’ zei De Jong.
‘Waarom zegt iedereen mogelijk?’
‘Omdat slechte investeringen niet automatisch fraude zijn.’
‘En vervalste handtekeningen?’
‘Dat is een ander verhaal.’
We zaten via video met Bas, De Jong en een Spaanse advocaat die Monique had ingeschakeld.
Monique zat vanuit haar hotelkamer in dezelfde call.
De sfeer was vreemd.
Mijn mans minnares en ik als twee benadeelde partijen in hetzelfde overleg.
Niemand maakte er een opmerking over.
Dat hielp.
De Spaanse advocaat legde uit dat Aurora Coastal drie maanden eerder een optiecontract had gesloten.
Daarvoor was een aanbetaling gedaan.
Een aanzienlijk deel kwam uit Monique's geld.
Een ander deel uit Van Rijn & Partners.
‘Waarom betaalt Davids werkgever privé in zijn project?’ vroeg ik.
Bas keek naar zijn notities.
‘Dat onderzoeken zij nu ook.’
‘Weten ze ervan?’
‘Hun directie wel sinds vanochtend.’
‘Wie heeft betaald?’
‘Financieel directeur.’
‘Naam?’
‘Robert van Loon.’
Ik kende hem.
Vaag.
Bedrijfsfeestjes.
Een barbecue.
Een kerstborrel.
Een man van eind vijftig met een te harde lach en dure schoenen.
David had altijd gezegd dat Robert ‘ouderwets maar betrouwbaar’ was.
‘Heeft Robert met David samengewerkt?’
‘Waarschijnlijk.’
Ik stopte De Jong met een blik.
‘Sorry.’
‘Geeft niets.’
‘Kunnen ze gearresteerd worden?’
‘Daar zijn we nog lang niet.’
Ik zuchtte.
Monique vroeg:
‘Kan ik mijn geld terugkrijgen?’
‘Mogelijk gedeeltelijk.’
Ze lachte bitter.
Nu begreep zij het woord ook.
Na de call ging ik met Maya naar het strand.
Niet omdat ik zin had.
Omdat zij tien was.
En haar vakantie niet alleen een decor voor mijn crisis mocht worden.
We liepen langs zwart vulkanisch zand.
Maya verzamelde schelpen.
Leo lag in de kinderwagen.
Eva liep een eindje achter ons.
‘Mam?’
‘Ja?’
‘Is papa een crimineel?’
Ik stopte.
Kinderen horen alles.
Zelfs als je fluistert.
‘Dat weten we niet.’
‘Heeft hij geld gestolen?’
‘Er zijn dingen met geld die uitgezocht moeten worden.’
‘Van jou?’
‘Misschien.’
‘Van die mevrouw?’
‘Waarschijnlijk.’
Maya fronste.
‘Dus zij is ook zielig?’
Die vraag raakte me.
‘Op sommige manieren wel.’
‘Maar ze was gemeen tegen ons.’
‘Ook.’
‘Kan iemand zielig en gemeen tegelijk zijn?’
Ik keek naar haar.
‘Ja.’
Ze dacht daar lang over na.
‘Dat is stom.’
‘Heel.’
Ze pakte mijn hand.
‘Ben jij nog verliefd op papa?’
Mijn keel trok dicht.
‘Ik hou nog steeds van delen van ons leven.’
‘Dat vroeg ik niet.’
Tienjarigen.
Genadeloos.
‘Ik weet het niet.’
‘Ik denk van wel.’
‘Waarom?’
‘Omdat je anders niet zo verdrietig zou zijn.’
Ik moest stoppen met lopen.
‘Misschien.’
Maya keek naar de zee.
‘Ik hou ook van hem en ben ook boos.’
‘Dat mag allebei.’
‘Goed.’
Ze pakte een schelp.
‘Dan hoef ik niet te kiezen.’
Die zin bewaarde ik.
Die avond belde David opnieuw.
Dit keer nam ik op.
Niet alleen.
De Jong luisterde mee.
David wist dat niet.
‘Claire.’
Hij klonk uitgeput.
‘Ja.’
‘Kunnen we stoppen met deze oorlog?’
‘Welke oorlog?’
‘Banken. Advocaten. Monique.’
‘De vrouw met wie je acht maanden een relatie hebt.’
‘Ik heb fouten gemaakt.’
‘Noem er één.’
Hij zweeg.
‘Eén.’
‘Monique.’
‘Dat is een persoon, geen fout.’
‘De relatie met haar.’
‘Goed. Nog één.’
‘De holding.’
‘Wat daarmee?’
‘Ik had jou beter moeten informeren.’
Ik sloot mijn ogen.
Zelfs nu.
‘Informeren?’
‘Ja.’
‘Je hebt mijn handtekening gebruikt.’
‘Dat heb jij mij toegestaan.’
‘Wanneer?’
‘We hadden toch altijd afgesproken dat ik praktische financiële zaken deed?’
‘Een energierekening betalen is niet hetzelfde als mij bestuurder maken van een vennootschap.’
‘Je zou toch akkoord zijn gegaan.’
‘Je hebt het niet gevraagd.’
‘Omdat jij midden in je zwangerschap zat.’
‘Dus je beschermde mij.’
‘Ja.’
Ik begon te lachen.
‘Met een garantie van meer dan een miljoen.’
‘Zo werkt zo'n constructie niet.’
‘Leg het dan uit.’
‘Niet telefonisch.’
‘Schrijf het aan mijn advocaat.’
‘Waarom moet alles ineens via advocaten?’
‘Omdat ik niet weet wat echt is.’
Hij werd stil.
‘Claire.’
‘Wat?’
‘Ik hou van je.’
Mijn ogen vulden zich.
Ik haatte hem daarvoor.
Omdat die woorden nog steeds ergens binnenkwamen.
‘Dat had je eerder moeten behandelen als werkwoord.’
Hij ademde scherp in.
‘Ik kan dit oplossen.’
‘Wat?’
‘Alles.’
‘Met mij?’
‘Ja.’
‘En Monique?’
Stilte.
‘Wat?’
‘Je was gisteren nog van plan een villa met haar te kopen.’
‘Dat stelde niets voor.’
Ik hoorde Monique bijna in mijn hoofd.
Acht maanden.
Een kwart miljoen.
Een ring.
Morgen begint ons nieuwe leven.
‘Ze denkt daar anders over.’
‘Zij is emotioneel.’
‘En ik?’
‘Jij bent postpartum.’
Ik werd ijskoud.
‘Wat bedoel je?’
‘Je hebt net een baby gekregen. Je slaapt niet. Alles voelt groter.’
De Jong schreef iets op haar notitieblok en hield het voor de camera.
NIET REAGEREN OP DIE LIJN.
Ik ademde langzaam.
‘Mijn slaaptekort heeft jouw penis niet in haar slaapkamer gelegd.’
David werd stil.
Bas, die ook meeluisterde, sloeg een hand voor zijn mond om niet te lachen.
‘Claire.’
‘Wat?’
‘Je bent grof.’
‘Dat is het probleem?’
‘Ik probeer serieus te praten.’
‘Ik ook.’
Hij zuchtte.
‘Robert wil ook met je praten.’
Mijn huid werd koud.
‘Waarom?’
‘Omdat je nu zakelijke schade veroorzaakt.’
De Jong keek scherp op.
‘Door wat?’
‘Door banken te bellen en dingen te blokkeren.’
‘Mijn geld.’
‘Ons geld.’
‘En mijn handtekening.’
‘Daar komen we uit.’
‘Wie is Robert hierin?’
Stilte.
‘David.’
‘Hij heeft geïnvesteerd.’
‘Privé?’
‘Via het bedrijf.’
‘Wist de directie dat?’
Geen antwoord.
‘David?’
‘Ik moet gaan.’
‘Waarom?’
‘Omdat dit gesprek nergens heen gaat.’
‘Stuur alles naar mijn advocaat.’
‘Claire.’
‘Wat?’
‘Denk aan de kinderen voordat je dingen doet die niet terug te draaien zijn.’
Mijn lichaam werd koud.
‘Is dat een dreigement?’
‘Natuurlijk niet.’
‘Wat dan?’
‘Een waarschuwing.’
‘Waarvoor?’
‘Dat jij misschien straks ontdekt dat je mij nodig hebt.’
Hij hing op.
De stilte in Eva's woonkamer was zwaar.
De Jong zei:
‘Bewaar deze opname.’
‘Dat doe ik.’
Bas vloekte.
‘Hij is echt—’
De Jong hield haar hand op.
‘We gaan niet diagnosticeren. We documenteren.’
Ik keek naar mijn slapende baby.
Denk aan de kinderen.
Dat had ik al die tijd gedaan.
Misschien was dat precies waarom ik nu moest stoppen met David beschermen.






