DEEL 2 — MONIQUE
De stewardess bracht ons naar de galley zodra het lampje voor de stoelriemen uitging.
Niet omdat ze geïnteresseerd was in ons huwelijk.
Omdat inmiddels een halve cabine naar ons keek en Maya naast een huilende onbekende vrouw zat.
Ik nam Leo mee.
Maya hield mijn hand stevig vast.
De vrouw liep achter ons.
Haar naam, vertelde ze uiteindelijk, was Monique van Halteren.
Drieënvijftig jaar.
Directeur van een vastgoedontwikkelaar uit Rotterdam.
En ja.
Ze kende David.
Heel goed.
‘Sinds wanneer?’ vroeg ik.
Monique keek naar de stewardess.
‘Moet zij hierbij zijn?’
‘Na wat er in mijn vliegtuig is gebeurd, blijf ik voorlopig in de buurt,’ antwoordde de stewardess.
Monique keek naar mij.
‘Acht maanden.’
Ik dacht dat ze misschien bedoelde dat ze hem acht maanden kende.
Dat was naïef.
‘Een relatie?’
Ze slikte.
‘Ja.’
Maya stond naast me.
Ik keek onmiddellijk naar de stewardess.
‘Kan mijn dochter ergens anders zitten?’
Maya protesteerde.
‘Mam.’
‘Dit hoef jij niet te horen.’
Monique keek naar haar.
Voor het eerst zat er schaamte in haar gezicht.
‘Het spijt me.’
Maya zei niets.
De stewardess regelde een stoel voor haar naast een oudere vrouw een paar rijen verderop.
Maya wilde eerst niet weg.
‘Mam, echt, ik—’
Ik ging door mijn knieën.
‘Je hebt niets fout gedaan.’
‘Ik wilde alleen zeggen van die ring.’
‘Dat was goed.’
‘Ben je boos?’
‘Niet op jou.’
Ze keek naar Monique.
‘Op haar?’
Monique draaide haar gezicht weg.
‘Dat weet ik nog niet.’
Ik gaf Maya mijn telefoon.
‘Ga een filmpje kijken. Ik kom zo.’
Toen ze weg was, keek ik Monique aan.
‘Acht maanden.’
Ze knikte.
‘Waar heeft u David ontmoet?’
‘Op mijn werk.’
‘Zijn bouwproject?’
‘Een vastgoedontwikkeling in Portugal.’
Dus dat deel klopte tenminste.
‘Hij werkt bij u?’
‘Niet rechtstreeks. Zijn bedrijf is hoofdaannemer op twee projecten van ons.’
‘En jullie kregen een relatie.’
‘Ja.’
Mijn mond werd droog.
‘Wist u dat hij getrouwd was?’
‘Hij zei dat hij in een slepende scheiding zat.’
Ik lachte.
Het geluid kwam hard en lelijk uit mijn keel.
‘Natuurlijk.’
‘Hij zei dat jullie al ruim anderhalf jaar niet samenwoonden.’
‘Wij slapen in hetzelfde bed.’
Monique keek naar Leo.
‘Niet altijd blijkbaar.’
Die kwam aan.
Ik haatte haar een seconde.
Toen zag ik haar gezicht.
Zij geloofde dit echt.
‘Hij zei dat Maya om de week bij hem was.’
‘Maya woont bij ons.’
‘Hij zei dat jij een nieuwe partner had.’
‘Ik ben zes weken geleden van zijn kind bevallen.’
Monique drukte haar vingers tegen haar mond.
‘God.’
Ik keek naar de ring.
‘Waarom heeft u die?’
Ze wilde antwoorden.
Stopte.
‘Hij gaf hem aan mij.’
‘Wanneer?’
‘Twee weken geleden.’
‘Waarom?’
‘Hij zei dat zijn scheiding eindelijk bijna rond was.’
Mijn maag draaide.
‘Hij deed hem af en zei dat hij niets uit dat huwelijk mee wilde nemen.’
‘Behalve twee kinderen, blijkbaar.’
Ze sloot haar ogen.
‘Ik wist niet van Leo.’
‘U wist van Maya.’
‘Ja.’
‘En vond het prima dat hij haar moeder bedriegde?’
Ze keek me aan.
‘Ik dacht dat jullie uit elkaar waren.’
‘Hij woonde thuis als hij in Nederland was.’
‘Hij zei dat dat alleen voor Maya was.’
‘Wanneer hebt u hem voor het laatst gezien?’
‘Gisteren.’
De galley leek te kantelen.
‘Gisteren?’
‘Ja.’
‘Waar?’
Monique keek naar mij alsof ze al wist dat het antwoord pijn zou doen.
‘Tenerife.’
Mijn hart begon zo hard te bonzen dat ik het in mijn keel voelde.
‘David zit in Portugal.’
‘Nee.’
‘Hij belde mij gisteren vanuit Portugal.’
‘Dan heeft hij gelogen.’
‘Hij heeft me vanuit zijn hotelkamer gebeld.’
‘Welke hotelkamer?’
Ik wilde antwoorden.
Maar wist het niet.
Hij had altijd een witte muur achter zich.
Soms een lamp.
Meer niet.
‘Waarom bent u dan nu in dit vliegtuig?’
Monique's gezicht verstrakte.
‘Omdat ik gisterenavond terug naar Nederland moest voor een vergadering.’
‘En vandaag alweer naar Tenerife?’
‘Ja.’
‘Waarom?’
Ze keek naar de ring.
‘Omdat David en ik morgen een afspraak hebben bij een notaris.’
Ik voelde mijn vingers koud worden.
‘Waarvoor?’
‘Een aankoop.’
‘Wat voor aankoop?’
‘Een villa.’
Stilte.
‘Samen?’
‘Ja.’
Ik begon te lachen.
Ik kon niet anders.
‘Wat?’
‘Niets.’
‘Zeg het.’
‘Ik heb vorige maand met David onze hypotheekadviseur gesproken omdat hij zei dat hij wilde kijken of we ons huis konden verbouwen.’
Monique keek me aan.
Ik zag haar rekenen.
‘Hij zei dat hij geen gezamenlijk bezit met jou meer had.’
‘Ons huis is voor de helft van hem.’
Ze werd bleek.
‘De villa op Tenerife kost 1,2 miljoen.’
Mijn adem stopte.
‘Hoeveel legt David in?’
Monique zei niets.
‘Hoeveel?’
‘Zeshonderdduizend.’
Ik keek haar minutenlang aan.
‘David heeft geen zeshonderdduizend euro.’
‘Hij zei van wel.’
‘Dan moet u zich afvragen van wie dat geld is.’
De stewardess keek ons nu allebei strak aan.
Monique pakte haar telefoon.
‘Ik ga hem bellen.’
‘Nee.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat ik eerst wil weten wat hier gebeurt.’
‘Hij heeft tegen mij gelogen.’
‘Tegen ons allebei.’
‘Ik confronteer hem.’
‘En dan?’
Ze keek me aan.
‘Dan hoor ik de waarheid.’
Ik begon weer te lachen.
Zachter.
‘U kent hem nog niet lang genoeg.’
Ze kneep haar ogen samen.
‘Wat bedoel je?’
‘David vertelt nooit de waarheid als hij eerst tijd krijgt om een verhaal te bouwen.’
Monique zweeg.
Daarna keek ze naar mijn baby.
‘Waarom gaat u naar Tenerife?’
‘Mijn zus woont daar.’
‘Weet David dat?’
‘Ja.’
‘Sinds wanneer?’
‘Twee weken.’
Monique werd volledig stil.
‘Wat?’
‘Hij wist dat u vandaag zou vliegen?’
‘Ja.’
Ze pakte de armleuning.
‘Hij wist ook dat ik vandaag zou vliegen.’
We keken elkaar aan.
Hetzelfde besef.
David had geweten dat zijn vrouw en zijn minnares op dezelfde dag op dezelfde bestemming zouden aankomen.
‘Welke vlucht zou u oorspronkelijk nemen?’ vroeg ik.
Monique keek naar haar boardingpass.
‘De vlucht van gisteravond.’
‘Waarom niet?’
‘Geannuleerd na een technisch probleem. Ik ben omgeboekt.’
Dus David had misschien níét gepland dat we elkaar ontmoetten.
Puur toeval.
Dat maakte het bijna erger.
Want zonder een vertraagde vlucht en een arrogante vrouw die mijn stoel inpikte, had ik misschien nog maanden niets geweten.
‘Waarom zat u eigenlijk op mijn stoel?’
Monique keek beschaamd.
‘Omdat 11C vlak bij het toilet zit en ik een hekel heb aan mensen die voortdurend langs me lopen.’
Ik staarde haar aan.
‘Dat is alles?’
‘Ja.’
Ik kon het niet geloven.
De gebeurtenis die mijn huwelijk openbrak was begonnen omdat Davids minnares geen zin had in een gangpadstoel.
‘Mijn dochter probeerde u iets over die ring te zeggen.’
Monique keek naar de grond.
‘Ze zei dat ze hem herkende.’
‘En u zei dat ze haar mond moest houden.’
‘Ik dacht dat ze gewoon nieuwsgierig was.’
‘Ze is tien.’
‘Ik weet het.’
‘U joeg haar angst aan.’
‘Het spijt me.’
Ik antwoordde niet.
Een oprecht excuus verplicht je niet onmiddellijk tot vergeving.
Monique opende haar tas.
Ze pakte een map.
‘Ik denk dat jij dit moet zien.’
‘Wat?’
‘De papieren voor morgen.’
Ze haalde een document eruit.
Bovenaan stond een Spaanse bedrijfsnaam.
Daaronder twee namen.
Monique van Halteren.
David Hartman.
En verderop:
Hartman Family Investments B.V.
Ik fronste.
‘Wat is dat?’
‘Zijn holding.’
‘David heeft geen holding.’
Monique keek op.
‘Volgens hem wel.’
Ik pakte het document.
Mijn handen begonnen te trillen.
Want onder Hartman Family Investments stond nog één naam.
Bestuurder:
Claire Hartman-Martin.
Mijn naam.
Mijn geboortedatum.
Mijn oude handtekening.
Alleen had ik het document nog nooit gezien.






