DEEL 8 — RENATA VROEG WAAROM IK ALTIJD ALLEEN AT
Het was een jaar na regen.
Marisol moest onverwacht laat werken door storing.
Kinderopvang sloot.
Ze vroeg HR-noodopvangregeling.
Nieuw beleid.
Geen gunst.
Renata wachtte twee uur in familieruimte van hoofdkantoor.
Ik zag haar toen ik naar huis liep.
‘Meneer Arthur!’
‘Niet weer iets van mij gevonden toch?’
‘Nee.’
Ze at crackers.
‘Mama werkt.’
‘Weet ik.’
‘U gaat naar huis?’
‘Ja.’
‘Wie is daar?’
Vraag zo simpel.
‘Niemand.’
‘Heeft u geen vrouw?’
‘Niet meer. Ze is overleden.’
‘O.’
Geen ongemakkelijk excuus.
‘Kinderen?’
‘Een dochter.’
‘Waar?’
‘Houston.’
‘Waarom woont ze niet hier?’
‘Omdat volwassenen ingewikkeld zijn.’
‘Dat is geen antwoord.’
Natuurlijk.
‘Omdat ik haar pijn heb gedaan.’
Renata dacht.
‘Hebt u sorry gezegd?’
‘Ja.’
‘Dan?’
‘Sorry maakt niet alles meteen goed.’
Ze knikte.
‘Mama zegt dat ook.’
‘Je moeder zegt veel verstandige dingen.’
‘Soms irritant.’
‘Ook.’
Ze keek naar mijn lege koffiebeker.
‘Eet u altijd alleen?’
‘Vaak.’
‘Dat is zielig.’
‘Dank je.’
‘Niet gemeen bedoeld.’
‘Nog beter.’
Die avond thuis at ik aan tafel voor acht personen.
Alleen.
Voor het eerst vond ik dat niet normaal.






